Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018

Η ΧΑΜΕΝΗ ΣΟΥ ΝΙΟΤΗ-ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ (2018)




Μετρώντας αθέμιτες  ευθύνες,σε γνώρισα.
Στις αδύναμες  πλάτες σου
βάραινε η  μετάθεση
  όλων των απραγματοποίητων ονείρων των μεγάλων.
Ένας  βαρύς πληθυντικός που απηύθυνες στη μάνα σου..
Αδιανόητος!
Της κλειστής -χρυσής φυλακής σου ο ορίζοντας
διαγράφονταν  σκοτεινός
σε εμένα που έβλεπα πίσω από τις λέξεις,
κάτω από τα  χαμηλωμένα μάτια.
Τα κάδρα των ανικανοποίητων προγόνων
ζητούσαν δικαίωση
για τα πληγωμένα παπούτσια τους -θύματα  άνυδρης γη.
Έτσι μεγάλωσες..
Με τον βαρύ πληθυντικό της μοναξιάς και του ανικανοποίητου
που σκότωσε ό,τι όμορφο είχες  από τη γέννα σου.

Αναπόφευκτα  μίσησες κάθε όμορφο δημιούργημα
αυτόφωτο  κι αδιαίρετο
πλήρες ουσίας και μέτρου.
Σκορπίστηκες ..σκοτεινό  ομοίωμα του εαυτού σου
Σε τίτλους , λεζάντες  και  κολαρισμένα σπάργανα.
Οι μαύροι κύκλοι  των ματιών σου μόνο γνωρίζουν
πόσο στυφά  είναι τα δάκρυά σου
τις νύχτες που το παιδί θρηνεί  βουβά
πίσω από τα χρυσά φύλλα της χαμένης του νιότης...


............................

2018

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

ΔΕΣΜΕΣ ΘΛΙΜΜΕΝΟΥ ΦΩΤΟΣ-ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ (2018)


ΔΕΣΜΕΣ ΘΛΙΜΜΕΝΟΥ ΦΩΤΟΣ-ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ (2018)

Τα ανθρώπινα δάκρυα της θλίψης
Τους είδα.
Σπάραζαν.
Φρικτός ο κλοιός  της ανάγκης.
Σφιχτά τα δεσμά της απόγνωσης.
Κρατούσαν δεμάτια φωτός  
μα λυχνάρια στα μάτια του κόσμου φαινόταν.

Όλοι βαστούσαν δεμάτια
με δέσμες  θλιμμένου φωτός.
Φοβάμαι για εκείνους.. κι εγώ ήμουν μια απ΄αυτούς.

Το είδα..
έλαμπε λευκογάλανο
και  με τραβούσε κοντά του.
Του ανήκα  και  ήμουν το ίδιο το φως.

Γύρισα
Ίσως για να πω, μη φοβάσαι.
Αλλού είναι η ζωή κι ο Παράδεισος!

ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ-2018


.......................

πηγή φωτογραφίας http://www.topontiki.gr/article/135214/ta-anthropina-dakrya-tis-thlipsis-kato-apo-mikroskopio-spanies-photos


Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

ΑΓΓΕΛΩΝ ΟΣΙΑ ΔΑΚΡΥΑ (ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΒΡΟΧΗ) -ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ (2018)

ΑΓΓΕΛΩΝ ΟΣΙΑ ΔΑΚΡΥΑ-ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ (2018)

Όπως και νάχει
κόστισε
-λίγο μα κόστισε-
η απάθεια.

Χρόνο από τον πολύτιμο
σκόνη που δικαιωματικά ανήκε στη γη
κόπο που όφειλαν να απολαύσουν
οι δίκαιοι.


Πλήρωσαν
-λίγα μα πλήρωσαν-
ευτελή, είναι αλήθεια, ποσά
που δικαιωματικά όμως ανήκαν στους μη έχοντες
σε εκείνους που εκτιμούσαν το "ακριβό" ζύγι..

Ευγενική βροχή
άσε πια τη σκόνη να ξεπλυθεί
τη γη να καρπίσει
το χρόνο να σβήσει πικρά γράμματα
και των Αγγέλων τα όσια δάκρυα

2018



Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

ΕΑΥΤΟΣ/Η ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ (2017)


Yπάρχει σίγουρα ένας πόνος,
αδιαπραγμάτευτα διάπυρος
που καταργεί όρια και συμφωνίες ευγένειας,
συμβατικότητας,
πέρα από τα σύνορα του λυρισμού
 στην αυλή της απόγνωσης.

Ονομάζεται ζωή;
 Ποιός ξέρει..
Ίσως να περιέχει το αντίθετό της.

Ξεσπάς αγνώριστα αισθήματα
καθώς είσαι εσύ
ο εαυτός που δεν γνωρίζεις μα υπάρχει.



Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Απλό /Μίνα Παπανικολάου/Η λεπτομέρεια στο κόκκινο

Απλό /Μίνα Παπανικολάου/Η λεπτομέρεια στο κόκκινο



(Απο)μονώθηκα
τραβώντας κουρτίνες σε κάθε παράθυρο
Βαριά ριχτάρια τοποθέτησα γύρω παντού
κι είναι αστεία εικόνα για εμένα.

Σε σχισμές υφασμάτων
έραψα κορδόνι πυκνό.
Να αναπνέει νομίζεις στα κρυφά κι όσο αντέξει ο χρόνος..

Να γυρίσουν οι στέγες ανάποδα
και να γίνει ο ρυθμός της καρδιάς μου ασίγαστος
καθώς βλέπω απλό το παράλογο.

Να χωρέσει η αγρύπνια στο όνειρο
Να ορθωθεί η στιγμή μεσ΄ στο όλον
Να αντέξεις κι εσύ
την μεγάλη απόφαση
που και με ατσάλινο χέρι
 δεν σου αρκεί για να σβήσεις.


πηγή φωτογραφίας : https://www.123rf.com/clipart-vector/rest_in_the_village.html?mediapopup=68016347

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΟΡΦΕΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΡΥΔΙΚΗΣ

Κείμενα,  Παρουσίαση/Ποίηση: Μίνα Παπανικολάου
Μουσική σύνθεση: Σύλβια Τριανταφύλλου







1Ο  Η  ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ (από τη συλλογή ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ με τα ποιήματα του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΥΔΗ)

Ονειροσύναξη είναι ετούτη ;
Και αν είναι έτσι,
ποιος είσαι εσύ και ποια εγώ,
που ανοίγω σε θύμηση αβρή, παραθύρι;
Συναντηθήκαμε
στην άκρη των καιρών
στις εγκοπές των σιωπών,
κινήσαμε για ταξίδι αστρικό, ξεφύγαμε
και νάμαστε…
Απέναντι και Αληθινοί.
Η εσπερινή ώρα είναι η καλύτερη
για λόγια θρυλικά που αναμετρώνται,
σαν από πάντα
που ο άχρονος κόσμος μας,
άχρονα στην ψυχή μας κοιμάται...

  
2ο  Ο ΕΡΩΤΑΣ

Ποιός σκορπά την ανέλπιδη χαρά;
Και ποιός σκορπίζεται;
Ικεσία χαρούμενη
συνθέτει τραγούδι αγάπης
κι ας συναντά στα μάτια σου,
Ζωή και Θάνατο.

Μου αποκρίθηκες:

"..Θυσία ζητώντας να κάνεις
στον πανάρχαιο μπροστά ναό
λαμπάδες άσβηστες στο τραγούδι του υμεναίου
να στέκονται
σαν η τελετή της παρθενιάς
της φλόγας το πύρωμα
του κόρφου το ανάσασμα
τάπλεξες τα χέρια σου στο λαιμό μου και είπες:
των χεριών το ικετευτικό περίπλεγμα
χαράζει στη σάρκα
το αιώνιο σημάδι της ζωής
που δίνει το φύλλωμα
και τελειώνει με θάνατο.." (ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΥΔΗΣ)


3ο Η ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΣΙΜΠΗΜΑ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

Ω Μοίρα Εσύ! Που ένωσες!
Ω Μοιρα Εσύ! Που μάγεψες!
Μοίρα Εσύ, που μ άφησες να ζήσω ως αστραπή τον έρωτα!
Μοίρα μου Εσύ, πώς του φιδιού έγινες σύντροφος;
Πικρό νερό απ΄τα χείλη διάλεξες
να πιεί ο αγαπημένος μου..
Πικρό, στιφό νερό για πάντα να κρατά
στερνή του θύμηση από μένα;
Και αντί ανθούς αγάπης ,το θάνατο του πρόσφερα και θρήνους.

4Ο ΛΥΠΗ ΚΑΙ ΘΡΗΝΟΣ
Θρηνείς αγαπημένε!
Σαν Άνοιξη δίχως άνθη κι ευωδιές... με το χειμώνα ξαφνικά να απλώνει πέπλα τρομερά..
Τρέμουλο πικρής σαίτας χτύπημα
Σφαδασμα
Της άσπιλης νεότητας που χάθηκε
Των χεριών που δεν αγκάλιασαν το διψασμένο σώμα!!
Και την κραυγή της φρίκης σου
για πάντα θα κρατώ
φως των ματιών μου!!
Η λύπη σου, τη φύση μαραζώνει

Στέκομαι και θωρρώ μέσα απ΄ τα δάκρυα
Ανήμπορη να ψιθυρίσω μη λυπάσαι!
Θα ανταμώσουμε ξανά!!



5Ο ΚΑΘΟΔΟΣ ΣΤΟΝ ΑΔΗ

Θεοί
Ακούστε ο Ορφέας με ζητά!
Έρχεται ατρόμητα ζητώντας με από εσάς!
Σκορπίστε σύννεφα του σκότους.
Εσείς Θεοί που της αγάπης είναι το βασίλειό σας
Πλούτωνα, Περσεφόνη
Ακούστε τον!
Θρηνεί και τραγουδά για εσάς  θυμίζοντας τη δική σας θυσία!
Εγώ, η νύμφη Ευρυδίκη
Σας ζητώ ακούστε τον!
Αφήστε με..

6ο  Η άνοδος και η αθέτηση της υπόσχεσης
Αγαπημένε !!
Μάτωσαν τα δάχτυλα
μέχρι ν’ αλλάξουν οι πορείες της θλίψης.
Εκεί που ο χρόνος υφαίνει νέες ζωές
δεν στεριώνουν θάνατοι.
Δως μου το χέρι σου
για ν’ ανασταίνονται… Θαύματα.


"Μη!! Χαμήλωσε τα μάτια σου!

Μη, κάρφωσέ τα στο άπειρο, φώτισε τα σκότη
Ανάστησε τους βρικόλακες της άρνησης
Ζέστανε τα νεκρά αστέρια
Κυλίσου, απλώσου, αγκάλιασε τον άπειρο κόσμο
Γίνε πνεύμα, λάμψη, θάμπος, μέγα αστέρι
Εκεί θα συναντηθεί η ατονία μου με τη λάμψη σου..." (ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΥΔΗΣ)


Μικραίνουν οι ώρες..
Θα φύγεις..
Πού μ’ αφήνεις;




Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Χαρείτε Αδέρφια!


 Της Μίνας Παπανικολάου


"Χαρείτε αδέρφια την τρανή διπλή γιορτή
γιορτή της Πίστης
και της Λευτεριάς"

Καλημέρα!

Η σημειολογία:
Ας χαρείτε ή να χαρείτε=ευχή και παρότρυνση.Αφενός για την ωραία -στην ώρα της -μνήμη. και αφετέρου για την ευκαιρία της παραδειγματικής ανάμνησης.
Χαρείτε-δεν είμασταν εμείς που κληθήκαμε να δώσουμε τον υψηλό αγώνα αν και τον οικειοποιούμαστε κατά το δοκούν (τα καλά και συμφέροντα)- εις ανάμνησιν και της εκπληρωμένης, από αγώνες άλλων, ελευθερίας.
Αδέρφια= εξ αίματος ή εξ αγχιστείας ή αδελφοποιητοί (αναβίωση στην Ελλάδα από τη Φιλική Εταιρεία (καμμία σχέση με τις μεταγενέστερες κλίκες διότι αυτή είναι η μορφή της αδελφοποίησης στην πτώση της) http://www.ygeiaonline.gr/…/item/1470-adelfopoihsh_h_adelfo…
Διπλή γιορτή= οι αρχαίοι μας πρόγονοι αλλά και οι της νεότερης ιστορίας και λαογραφίας μας, μέσα από τις γιορτές ζούσαν και τιμούσαν τις επετειακές αναμνήσεις, διατηρώντας τες (φυσικά για να τις βρούμε και να τους φερθούμε αναλόγως οι νεοέλληνες).
Πίστη= πνευματικότητα και ουχί πίστη ό,τι συνεπάγεται απόδειξη για την εφορία (καμμία σχέση με την ευφορία )
Λευτεριά=το Όλον που σημαίνει επιλογές που αφορούν όλη τη σφαίρα του είμαι,υπάρχω, ζω επομένως προϋποθέτει ενέργεια και κυρίως αυτενέργεια.
Επομένως: Χαρείτε ... εφόσον..!!
Χρόνια Πολλά!!



Mίνα Παπανικολάου

Κατερίνη 25/3/2017

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017


ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΩΡΕΑ,λάδι σε καμβά @ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Δρ ΕΛΕΝΗ ΚΩΤΣΗ Παιδίατρος, ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ εικαστικός, συγγραφέας

Χρυσή Ξανθοπούλου, Μίνα Παπανικολάου



Δώσε Ζωή …. στο Παιδί !!!
Την Τετάρτη 8/2/2017 και ώρα 8:30 μ.μ. στην Κατερίνη, διοργανώθηκε μια ξεχωριστή βραδιά για την «ηλιαχτίδα» Κέντρο Φιλοξενίας Άρρωστου Παιδιού και Οικογένειας, από την Δρ. Ελένη Κωτσή, Παιδίατρο.
Με τίτλο «Έλα και Ενημερώσου» η Δρ. Κωτσή παρουσίασε τους σκοπούς και το έργο του Συλλόγου «ηλιαχτίδα» σχετικά με τη Δωρεά Οργάνων – Μεταμοσχεύσεις, στο CALDERA BAR, στην Παραλία Κατερίνης.
Η προσπάθεια της κ. Ελένη Κωτσή ήταν ομολογουμένως επιτυχής, διότι πολλοί φίλοι, κάτοικοι της Κατερίνης, παρακολούθησαν με πολύ ενδιαφέρον την εκδήλωση.
Στην εκδήλωση συνέβαλε ουσιαστικά και η δικηγόρος Κατερίνης κ. Αφροδίτη Αργυροπούλου, η οποία ανέλυσε το νομικό πλαίσιο της Δωρεάς Οργάνων.
Σημαντική ήταν και η βοήθεια της κ. Χάϊδως Παπαχατζη, η οποία ήταν υπεύθυνη για όλο το γραφικό υλικό της εκδήλωσης, αφίσες-προσκλήσεις κλπ.
Επίσημος προσκεκλημένος της βραδιάς, ήταν ο κ. Φώτιος Παπαχρήστου, Καθηγητής Παιδιατρικής Νεφρολογίας και Διευθυντής Α’ Π/Δ κλινικής Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης.
Κύριος σκοπός της Παιδιάτρου κ. Κωτσή, ήταν να ενημερωθούν οι παρευρισκόμενοι για το τόσο σοβαρό θέμα της Δωρεάς Οργάνων – Μεταμοσχεύσεις και συγχρόνως να συγκεντρωθούν χρήματα για τους σκοπούς και το έργο της «ηλιαχτίδα».
Έτσι, κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης δημοπρατήθηκε ένας πίνακας – ευγενική προσφορά της κ. Μίνας Παπανικολάου - τον οποίο πλειοδότησε ο πρώην Υφ. Υγειας και Καθηγητής Παιδιατρικής Α.Π.Θ., κ. Γεώργιος Κωνσταντόπουλος και τα χρήματα διέθεσε στο Σύλλογο «ηλιαχτίδα».
Ευχαριστούμε από καρδιάς την Δρ. Ελένη Κωτσή για την ιδιαίτερη και ανθρώπινη αυτή πρωτοβουλία της, να προβάλει το έργο του Συλλόγου μας και συγχρόνως τη σημασία της Δωρεάς Οργάνων-Μεταμοσχεύσεις!!!
Ευχαριστούμε επίσης τους εκλεκτούς καλεσμένους της εκδήλωσης που συνέβαλαν στην επιτυχία της όμορφης αυτής πρωτοβουλίας.

Για το Διοικητικό Συμβούλιο
Η Πρόεδρος
Θεοδώρα (Ντόρα) Κασιμέρη


Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΣΟΥ ΗΡΩΑΣ..// Η ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ//Μίνα Παπανικολάου





Νομίζεις πως
διαλέγεις την ώρα που φεύγεις.
τους προορισμούς
τα βήματα
τα μέσα και τα έξω του κόσμου σου.
Βάζεις σε τάξη βαλίτσες και χάρτες στα χέρια
με σημειωμένα αδρά τα μελλοντικά σου ίχνη.

Διαλέγεις την ώρα που φεύγεις
να αφήσεις πίσω
μαχαίρια που επάνω τους
 το αίμα νωπό παραμένει
σε πληγές
που βουβές  σιγορέουν το θρήνο τους.

Πιστεύεις διαλέγεις την ώρα που φεύγεις
τι  θα πεις
να θυμούνται από εσένα εκείνοι που αγάπησες.

Όμως
την ώρα που φεύγεις
δεν υπάρχει πια λέξη
να γεμίσει ως πάνω το ποτήρι της πίκρας
που καθώς ξεχειλίζει
ελαφραίνει
για να δώσει ελπίδα
πως βαραίνουν λιγότερο
οι πεθυμιές κι οι αγρύπνιες
στα προσκέφαλα πάνω των παιδών που σε πρόδωσαν
των γονιών που υπολόγισαν
που πονάς
και χτυπήσαν.

Την ώρα που φεύγεις
δεν υπάρχει θυμός
ούτε λύπη.
Μόνο θάρρος
καθώς ήξερες πάντα
πως η πορεία σου δεν άρχισε τώρα.
Στης ζωής σου το δρόμο
πάντα ήσουν εσύ
το πιστό σου  σκυλί
και ο μόνος σου ήρωας.


Μίνα Παπανικολάου
Κατερίνη

16/01/2017


..........................................................................................................




Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2016




..έτσι όπως κοιτώ το 2016 κάνοντας τον απολογισμό μου, βλέπω εικόνες ανθρώπων, τον ίδιο μου τον εαυτό, σαν τρίτος- ξένος άνθρωπος, θυμάμαι , κάποτε αναπολώ κι άλλοτε σβήνω από τη μνήμη μου.
Το 2016 συνοπτικά ΄ήταν μια από τις χειρότερες χρονιές μου αλλά η διδακτικότερη.
Μου έφερε τους χειρότερους ανθρώπους κοντά μου (καιροσκόπους, "μικροπωλητές" μεταμφιεσμένους/ες κυρίως), τους καλύτερους     ( αληθινούς φίλους για μια ζωή), τα χειρότερα συναισθήματα ( μίσος, απογοήτευση από τους άλλους κι από εμένα την ίδια) περηφάνια (για τους άλλους και για εμένα την ίδια), απογοήτευση για το μέλλον της χώρας, ένα εισιτήριο που θα εξαργυρωθεί το 2017 ως μετανάστρια πλέον, έναν θάνατο κυριολεκτικό, δύο μεταφορικά τεκμηριωμένους, την αναμονή μιας νέας ζωής, (ως γιαγιά πια), μια συνειδητοποίηση για το σύστημα που νόμιζα για χρόνια πως θα άλλαζα από μέσα, μια αρρώστια  που νίκησα, μια ζωή άλλου ανθρώπου που γλίτωσα, δύο έργα που τελείωσα και ένα όνειρο μόνο που θρέφω με σθένος και επιμονή.
Γύρω μου ακούγοντας πια κι όχι μιλώντας (το κέρδος της ωριμότητας ανγκαστικής και μη) οι άνθρωποι πάντα ζούσαν όλα αυτά που πρωτοένιωσα φέτος.
Αναρωτιέμαι που ζούσα ως τώρα..Σε ένα σύννεφο ίσως όπου όλα ήταν μια χαρά τακτοποιημένα, οι μνήμες, οι νίκες , οι ήττες, βρίσκονταν  στα συρτάρια τους σκεπασμένα με τα δαντελωτά μετάξια της μάνας μου.
Τίποτα δεν έμεινε ίδιο, ούτε εγώ είμαι η ίδια, ούτε οι γύρω μου.
Ένα μονίμως αναμμένο κεράκι θυμίζει τις ψυχές που χάθηκαν τα συναισθήματα που άλλαξαν, εκείνα που έσβησαν.
Ο απολογισμός βαραίνει γλυκόπικρος.
Τα μάτια δεν χρειάζεται πλέον να βλέπουν.
Οι αισθήσεις οξύθηκαν, προς το φως θωρώντας πια μόνο από επιλογή.
2016 μια χρονιά που 'οπως λένε κι οι πλέον κοντινοί μου φίλοι, αν τη ζούσε άλλος ή άλλη -καθώς ήταν τόσο καλή και τόσο κακή συνάμα-θα είχε τρελαθεί.
Καθώς φαίνεται, είμαι γερό σκαρί όπως κι οι περισσότεροι Έλληνες κι ας μην το πιστεύουμε πάντα ή δεν το ενεργοποιούμε στην κατάλληλη στιγμή.


Ξημέρωμα 2017 λοιπόν, η χρονιά της αλλαγής, της μετακίνησης, της  εκκαθάρισης.
Στις αποσκευές μου θα πάρω σίγουρα μία φωτογραφία μόνο, θυμητάρι της παλιάς ζωής.
Τη μέρα δεν γνωρίζει κανείς κι ούτε θα μάθει.
Όταν ανατέλλει εξάλλου, μόνο από τα σημάδια ξέρεις το πότε. Από τα σημάδια επίσης γνωρίζεις ποιός έζησε. Από τα σημάδια νιώθεις άνθρωπος.
Μόνο ας μην ζούσε η χώρα την τόση ντροπή, την τόση οδύνη, την τόση αγέλαστη άνοιξη!
Η ευχή μου:
 Καλή και Δημιουργική Χρονιά! Και του χρόνου ας σπάσει ρόδι τυχερό στην πατρίδα μου! Ας κρατηθεί όρθια μαζί με τη γαλανόλευκή της θωριά!
Καλή Χρονιά Έλληνες και Ελληνίδες!!
Καλή και Δημιουργική Χρονιά απάτριδες Έλληνες κι Ελληνίδες δημιουργοί, όπου γης!

Μίνα Παπανικολάου/Συγγραφέας
Κατερίνη
30/12/2016

ΥΓ: Τις μέρες των γιορτών υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μόνοι, παιδιά χωρίς γονείς, ηλικιωμένοι χωρίς συντροφιά. Ξέρετε εσείς τί πρέπει να κάνετε κι ας μην το μάθει κανείς, ας μην φωτογραφηθείτε "φιλανθρωπώντας"

Από καρδιάς μου Ευχαριστώ!
Μίνα