Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΣΟΥ ΗΡΩΑΣ..// Η ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ//Μίνα Παπανικολάου





Νομίζεις πως
διαλέγεις την ώρα που φεύγεις.
τους προορισμούς
τα βήματα
τα μέσα και τα έξω του κόσμου σου.
Βάζεις σε τάξη βαλίτσες και χάρτες στα χέρια
με σημειωμένα αδρά τα μελλοντικά σου ίχνη.

Διαλέγεις την ώρα που φεύγεις
να αφήσεις πίσω
μαχαίρια που επάνω τους
 το αίμα νωπό παραμένει
σε πληγές
που βουβές  σιγορέουν το θρήνο τους.

Πιστεύεις διαλέγεις την ώρα που φεύγεις
τι  θα πεις
να θυμούνται από εσένα εκείνοι που αγάπησες.

Όμως
την ώρα που φεύγεις
δεν υπάρχει πια λέξη
να γεμίσει ως πάνω το ποτήρι της πίκρας
που καθώς ξεχειλίζει
ελαφραίνει
για να δώσει ελπίδα
πως βαραίνουν λιγότερο
οι πεθυμιές κι οι αγρύπνιες
στα προσκέφαλα πάνω των παιδών που σε πρόδωσαν
των γονιών που υπολόγισαν
που πονάς
και χτυπήσαν.

Την ώρα που φεύγεις
δεν υπάρχει θυμός
ούτε λύπη.
Μόνο θάρρος
καθώς ήξερες πάντα
πως η πορεία σου δεν άρχισε τώρα.
Στης ζωής σου το δρόμο
πάντα ήσουν εσύ
το πιστό σου  σκυλί
και ο μόνος σου ήρωας.


Μίνα Παπανικολάου
Κατερίνη

16/01/2017


..........................................................................................................




Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2016




..έτσι όπως κοιτώ το 2016 κάνοντας τον απολογισμό μου, βλέπω εικόνες ανθρώπων, τον ίδιο μου τον εαυτό, σαν τρίτος- ξένος άνθρωπος, θυμάμαι , κάποτε αναπολώ κι άλλοτε σβήνω από τη μνήμη μου.
Το 2016 συνοπτικά ΄ήταν μια από τις χειρότερες χρονιές μου αλλά η διδακτικότερη.
Μου έφερε τους χειρότερους ανθρώπους κοντά μου (καιροσκόπους, "μικροπωλητές" μεταμφιεσμένους/ες κυρίως), τους καλύτερους     ( αληθινούς φίλους για μια ζωή), τα χειρότερα συναισθήματα ( μίσος, απογοήτευση από τους άλλους κι από εμένα την ίδια) περηφάνια (για τους άλλους και για εμένα την ίδια), απογοήτευση για το μέλλον της χώρας, ένα εισιτήριο που θα εξαργυρωθεί το 2017 ως μετανάστρια πλέον, έναν θάνατο κυριολεκτικό, δύο μεταφορικά τεκμηριωμένους, την αναμονή μιας νέας ζωής, (ως γιαγιά πια), μια συνειδητοποίηση για το σύστημα που νόμιζα για χρόνια πως θα άλλαζα από μέσα, μια αρρώστια  που νίκησα, μια ζωή άλλου ανθρώπου που γλίτωσα, δύο έργα που τελείωσα και ένα όνειρο μόνο που θρέφω με σθένος και επιμονή.
Γύρω μου ακούγοντας πια κι όχι μιλώντας (το κέρδος της ωριμότητας ανγκαστικής και μη) οι άνθρωποι πάντα ζούσαν όλα αυτά που πρωτοένιωσα φέτος.
Αναρωτιέμαι που ζούσα ως τώρα..Σε ένα σύννεφο ίσως όπου όλα ήταν μια χαρά τακτοποιημένα, οι μνήμες, οι νίκες , οι ήττες, βρίσκονταν  στα συρτάρια τους σκεπασμένα με τα δαντελωτά μετάξια της μάνας μου.
Τίποτα δεν έμεινε ίδιο, ούτε εγώ είμαι η ίδια, ούτε οι γύρω μου.
Ένα μονίμως αναμμένο κεράκι θυμίζει τις ψυχές που χάθηκαν τα συναισθήματα που άλλαξαν, εκείνα που έσβησαν.
Ο απολογισμός βαραίνει γλυκόπικρος.
Τα μάτια δεν χρειάζεται πλέον να βλέπουν.
Οι αισθήσεις οξύθηκαν, προς το φως θωρώντας πια μόνο από επιλογή.
2016 μια χρονιά που 'οπως λένε κι οι πλέον κοντινοί μου φίλοι, αν τη ζούσε άλλος ή άλλη -καθώς ήταν τόσο καλή και τόσο κακή συνάμα-θα είχε τρελαθεί.
Καθώς φαίνεται, είμαι γερό σκαρί όπως κι οι περισσότεροι Έλληνες κι ας μην το πιστεύουμε πάντα ή δεν το ενεργοποιούμε στην κατάλληλη στιγμή.


Ξημέρωμα 2017 λοιπόν, η χρονιά της αλλαγής, της μετακίνησης, της  εκκαθάρισης.
Στις αποσκευές μου θα πάρω σίγουρα μία φωτογραφία μόνο, θυμητάρι της παλιάς ζωής.
Τη μέρα δεν γνωρίζει κανείς κι ούτε θα μάθει.
Όταν ανατέλλει εξάλλου, μόνο από τα σημάδια ξέρεις το πότε. Από τα σημάδια επίσης γνωρίζεις ποιός έζησε. Από τα σημάδια νιώθεις άνθρωπος.
Μόνο ας μην ζούσε η χώρα την τόση ντροπή, την τόση οδύνη, την τόση αγέλαστη άνοιξη!
Η ευχή μου:
 Καλή και Δημιουργική Χρονιά! Και του χρόνου ας σπάσει ρόδι τυχερό στην πατρίδα μου! Ας κρατηθεί όρθια μαζί με τη γαλανόλευκή της θωριά!
Καλή Χρονιά Έλληνες και Ελληνίδες!!
Καλή και Δημιουργική Χρονιά απάτριδες Έλληνες κι Ελληνίδες δημιουργοί, όπου γης!

Μίνα Παπανικολάου/Συγγραφέας
Κατερίνη
30/12/2016

ΥΓ: Τις μέρες των γιορτών υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μόνοι, παιδιά χωρίς γονείς, ηλικιωμένοι χωρίς συντροφιά. Ξέρετε εσείς τί πρέπει να κάνετε κι ας μην το μάθει κανείς, ας μην φωτογραφηθείτε "φιλανθρωπώντας"

Από καρδιάς μου Ευχαριστώ!
Μίνα



Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ//ΦΩΤΕΙΝΗ ΚΟΥΦΟΓΑΖΟΥ



Η ΑΝΑΓΝΩΣΗ της ΜΙΝΑΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ


Παρουσίαση Θεσσαλονίκη   9/12/2016



 

Εάν η ανθρωπότητα πρόκειται να επιζήσει,
 χρειάζεται έναν εντελώς νέο τρόπο σκέψης
ΑΙΝΣΤΑΙΝ

Αποτελεί μόνιμη ανάγκη για τον άνθρωπο η μεταμόρφωσή του, για να επιζήσει, να αντέξει, να καταφέρει να συνυπάρξει εν μέσω θύελλας, ή να συμπορευθεί ή έστω να συμπλεύσει εν μέσω μακάριας νηνεμίας .
Η μεταμόρφωση λοιπόν δεν είναι πάντα φορτισμένη θετικά αλλά  με τα ιόντα που εμείς της προσθέτουμε, όντας ενήλικες και ελεύθεροι να επιλέξουμε.
Η δικαιολογία μας όμως πως  οι συνθήκες συχνά μας παρασέρνουν και ευθύνη δεν έχουμε καμιά, δεν ισχύει, δεν έχει βάση. Ο μεταμορφούμενος άνθρωπος, μέσα στο χρόνο ελίσσεται και εξελίσσεται τροποποιώντας συμπεριφορές, ΟΧΙ αξίες. Ο χρόνος είναι ο καμβάς καταγραφής αυτής της εξέλιξης σαν ταινία καταγραφής φωτογραφιών.
Κακώς δηλώνουμε πως ο χρόνος μας αλλάζει ή ο χρόνος γιατρεύει μεταθέτοντας  έτσι την ευθύνη σε ένα άλλο πρόσωπο έξω από εμάς, πέρα από εμάς, δηλώνοντας εμμέσως πλην σαφώς άμοιροι ευθυνών.    ΕΜΕΙΣ και μόνο εμείς έχουμε την ευθύνη αλλά και την ευλογία επιλογής της θετικής μεταμόρφωσης ή της αρνητικής επιφόρτισης.
 Ο χρόνος,  ως γέρος καθισμένος φαρδιά πλατιά στο ανάκλιντρό του, τα πάντα ορά και αποδέχεται επικυρώνοντας με τον τρόπο του τα αποτελέσματα των επιλογών μας.

Η ποίηση της Φωτεινής Κουφογάζου –Αγγουριδάκη που παρουσιάζουμε απόψε μέσα από το έργο της «στις Μεταμορφώσεις του Χρόνου», από τις εκδόσεις Αρισταρέτη απεικονίζουν την επίπονη αυτή διαδικασία της ολοκλήρωσης μέσα από  το χρόνο, της αφύπνισης  μέσα από τον πόνο, της  διερεύνησης της  ταυτότητας, τις  εναλλαγές της  διάθεσης, των επιπτώσεων των επιλογών της,  των επιλογών μας.

«θα μείνω εδώ στην άμητη ζωή μου
Να παλεύω τους φόβους μου
Όχι εκείνους που στα κλαδιά του κόσμου στέκονται σαν τις ώριμες οπώρες
και σε προκαλούν να γευθείς
παρά εκείνον
που κρύβεται βαθιά και με ορέγεται.
Να δω στα μάτια τη ζωή μου
αυτήν την άγνωρη ομορφιά.
Ούτε οι διαψεύσεις
ούτε οι απάτες χωράνε στο μυαλό.
Δεν χρειάζονται άλλα υποκατάστατα πια…»


 
Ο Δ. Τσινικόπουλος* αναφέρει στο άρθρο του «Η μεταμόρφωση του ανθρώπου»….«από πρωτόγονος, αμόρφωτος νομάς, από αρχαϊκός μεταμορφώθηκε μέσα σε κάποιες χιλιετίες σε πολιτισμένο ον, δημιουργώντας πολιτισμό».
Ο πολιτισμός των ανθρώπων της γης δημιουργήθηκε, σμιλεύτηκε και αποτύπωσε τις εποχές και τις τάσεις του  μέσα από θρησκείες, νόμους, διδασκαλίες, εμπειρίες, φιλοδοξίες, οράματα, πολέμους, κακοφορμισμούς των κοινωνιών και των ψυχών.
Η ποίηση, μια από τις ωραιότερες εκφάνσεις του λόγου, δεν μένει ανεπηρέαστη από τη διαδικασία αυτή ούτε καν αμέτοχη. Ξεκίνησε με σύμβολα χαραγμένα σε βράχους, σε ξύλινες επιφάνειες, στο χαλκό και στο μάρμαρο.
Πώς σώθηκε καλύτερα ως τις μέρες μας;;; Αποτυπωμένη στο μάρμαρο δίνοντας έτσι το δικαίωμα στο χρόνο που κοιτά από μακριά να έχει τα δίκια του όταν μας δείχνει τις επιπτώσεις από την επιλογή καταγραφής του ανθρώπινου ίχνους μας στην άμμο ή στο βράχο ή στο χαρτί ή στο μάρμαρο!

Πώς να παλέψεις το άδικο
Μέσα στους αιώνες
Μια στάλα ουρανού
Μόνο ζητάς[..]
….
Πως άραγε ακούνε και βλέπουν οι άνθρωποι;
Χάθηκες λες το φως της αιωνιότητας εδώ
Η μέρα διαδέχεται τη νύχτα
Ίδια κι όμοια κάθε φορά.

 Παράλληλα η διάπλαση του εσώτερου εαυτού είναι διαρκής και στα χαρακώματα, είναι πόλεμος. Η Φωτεινή εντρυφά στις διαδικασίες (δεν την αφορά η επίρρωση ή όχι) και στοχάζεται, μονίμως στοχάζεται.

[…]
Διχάζει το ασύλληπτο του νου
Βιαιοπραγεί τον Πλούτο των συναισθημάτων
Οι χαρές δίνονται με δόσεις
Η τραγωδία των Αξιών καιροφυλακτεί στα χαλάσματα
Κι ο Ποιητής..
Που στοχάζεται έναν κόσμο αλλιώτικο
Βολοδέρνει να ενώσει τον κόσμο
Με δυο καταραμένους στίχους του.

Για την ποιήτρια όλα αποτυπώθηκαν εδώ σε αυτό το έργο μέσα από την οπτική της μεταμόρφωσης από το πρωτόγονο έως το ανώτερο εγώ, εκεί που οφείλουμε να βρεθούμε με άλλα λόγια.  Η Φωτεινή  στο βιβλίο της  δεν  εκμεταλλεύεται τον χρόνο ως υπαίτιο. Απλά τοποθετεί τα γεγονότα και τους στοχασμούς στο  χρονικό σημείο που συνέβησαν..
 
Ο Άνθρωπος, όπως παρουσιάζεται στην ποίηση της Φωτεινής και  στη μεταμόρφωση μέσα στο χρόνο , όχι λόγω του χρόνου: 

«..είμαστε τα παιδιά με τα γρατσουνισμένα γόνατα…»

«εμμένουμε στις σκιές, είμαστε οι μνήμες μας..»

«με χάρτινα κουρασμένα βλέμματα σε αποδομημένες ιστορίες
Παρελθόντων χρόνων…»

«μια ιστορία δίχως αρχή μέση και τέλος..»


Τι συμβαίνει;;

«όπου υπάρχει νόμος υπάρχει και νομοθέτης..»

«στο μετερίζι του προσωπικού αγώνα, η θυσία υπέρμετρη..»

«..η ψυχή βρυχάται και σταυρώνεται νυχθημερόν…»

«…τα χάσαμε όλα στη μονοτονία της οδύνης μας…»

«..τρίζουν τα σαρακοφαγωμένα σανίδια της υπόστασης….»




Και ΣΙΩΠΗ….ΣΙΩΠΗ…ΠΑΥΣΗ….

Γιατί συμβαίνουν αυτά;;;

«…εξορίστηκαν οι πράξεις μας… ενσαρκώθηκαν τα ένστικτα στην αχαρτογράφητη ψυχή μας…»

Καθώς:

«…η γνώση των σοφών ανθρώπων μηχανεύτηκε….»

Και  η  Άνοιξη  με  όλο  της  τον  τεράστιο,  υπέροχο,  μεθοδικό συμβολισμό  της  δεν  ήρθε  ακόμα  ή  όχι  ακόμη  σε  όλους ταυτόχρονα  για  να  ανθίσει  το  αγνάντι  μας  και

«..να πιει νερό ο Ήλιος, να πιει ο τόπος, να πιει κι όλη η γη..να ανθίσουν οι καρδιές Ανάσταση…»

Ανάταση θα πω!! Ανάταση από την τεχνική του πονήματος της Φωτεινής, την οπτική που επέλεξε για να μας πει το αυτονόητο και να μας το θυμίσει:


«δεν  σου χρειάζονται  άλλα  υποκατάστατα  πια..»


«… ως πότε;…ως πότε;;;»


Τα γεγονότα δηλαδή τα παρουσιάζει τώρα, μιλώντας μας για αυτά, δείχνοντάς μας πώς έγινε, τι έγινε και γιατί. Στοχάζεται πώς θα ήταν αν ήταν αλλιώς και παροτρύνει την αλλαγή μέσα από το προσωπικό της βίωμα.
Με αυτόν τον τρόπο μας απενοχοποιεί χωρίς να μένει αμέτοχη στα δεινά των λανθασμένων επιλογών μας ή και επιλογών της εξάλλου, το έχουμε ξαναπεί για όποιον ή όποια δεν το θυμάται: Η Φωτεινή υπερασπίζεται τη φιλία ως άλλη θεά Εστία τον οίκο της.
Φωτεινή ας μου επιτρέψεις να πω πως  δεν πρόκειται για ποίηση με τη στενή έννοια του όρου αλλά για ποιητικό στοχαστικό δοκίμιο περί της ανθρώπινης φύσης. 
Η  μελέτη του δίνει τόσες ερμηνείες όσες κι οι  επαναπροσεγγίσεις του με έναν όμως πάντα σηματωρό:

«την Ποίηση που διηθείται για να παραμένει η Ψυχή της αγέραστη στο Χρόνο..»


Καλοτάξιδο!!

Κατερίνη 9/12/2016



 (Στοιχεία για τον κ. Δ.Τσινικόπουλο εδώ :http://www.biblionet.gr/author/11220/%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82_%CE%A4%CF%83%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82)










































Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΒΥΣΣΟΥ //Η ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ//ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ



Κοιτούσα την  τρεμάμενη  γη
να λικνίζεται,
στων ανέμων τη θέληση.
Στα χαμηλωμένα τους  βλέφαρα οι  πολιτείες
κρεμούν  νέον  φως, αντανάκλαση-μάγισσα.

Λυπημένη, η σελήνη,  στα βάθη της
κι ας προσβλέπει  στα ύψη.

Ποιός θυμός ξεθυμαίνει θρηνώντας
των λαών την αιώνια θλίψη
που γεννά των κτητόρων η απάθεια;

Κοιτούσα τη γη
σαν σελήνη που απόμακρη στέκεται
δίχως χέρια να αγγίξω
δίχως πόδια να τρέξω
με καρδιά που  εντός  της  βοούσε   ανεξήγητη η  άβυσσος.



Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

ΘΛΙΒΕΡΗ ΕΥΚΟΛΙΑ //Η ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ




Η ευκολία του ήλιου
να προσδίδει χάρη στα πράγματα
πάντα γοητεύει.
Των άστρων η επιμονή
να καθελκύουν την αρετή
αν και τριγύρω ελοχεύει έρεβος
επίσης ..

Και έτσι όπως ψάχνεις μάταια να γοητευτώ
με θλιβερές προσπάθειες συμπόνοιας προς τον άνθρωπο
φριχτά ορμώμενος
από ανήλια συναισθήματα
οικτίρω
σήμερα τον ήλιο
που διάλεξε λανθασμένα 
να φωτίσει.

Ο άνθρωπος,
αν γνώριζε,
 στις τύψεις σου
καμία δεν θα όφειλε τιμή.