Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2020

ΠΑΤΡΙΔΑ// ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

 ΠΑΤΡΙΔΑ// ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

"ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΒΥΣΣΟΥ"



Όταν έψαξα να βρω την πατρογονική εστία
δεν είχε μείνει τίποτα.
Ούτε το δέντρο με το ανοιξιάτικο αηδόνι πλέον .
Είχε χαθεί ή είχε πεθάνει
Ούτε εγώ ήμουν εκεί για καιρό.
Έτσι, πατρίδα έγινε η εστία της ψυχής
που κρατούσε την ανάμνηση ζωντανή,
όπως και τα πρωινά ανοιξιάτικα κελαηδήματα ίσως
όσο κι αν οι χειμώνες είχαν εδραιωθεί πια για τα καλά
εκεί που ήταν το δέντρο
το παράθυρο
η αθωότητα.

HOMELAND /ΠΑΤΡΙΔΑ
ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2019

ΕΙΜΑΙ-ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΒΥΣΣΟΥ-ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ




Καθώς
οι άνθρωποι
-αυτά τα ανομολόγητα θηρία-
εξαφάνιζαν με αμείλικτη αγριότητα τις ευαισθησίες
την ενσυναίσθηση
τη θυσία
ταυτόχρονα
ξαφνιάζονταν με την αποστροφή που προκαλούσαν
ζητώντας ακροατήρια
και ιδρυματοποιημένους δούλους
πειραματόζωα Μίλκγραμ.
Νοέμβριος της απόκρουσης
της σθεναρής επιλογής
που σε ορίζει εξαρχής κι ας φεύγεις : ΕΙΜΑΙ



ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ
Συλλογή ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΒΥΣΣΟΥ

Τρίτη, 13 Αυγούστου 2019

ΑΝΑΓΛΥΦΑ-ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ



Δεν ξέρω πως
μα το ανάγλυφο των κυμάτων
με κάποιο μυστηριακό τρόπο
έκρυψε την οδύνη.
Απέδειξε ταυτόχρονα
πως η σιωπή
δεν είναι πάντα χρυσός.
Μόνο κάποια αφηρημένα φύκια ένιωσαν το χαμό.
Είχαν ριζώσει στα ρηχά
και
πως να ξεφύγουν;
Μαρτυρούν,
μα λίγοι τα ακούν.
Μπερδεμένα λοιπόν από την φριχτή αδιαφορία
λυγίζουν
και χάνονται.
Τα καλοκαίρια διηγούνται κι εκείνα,
μα ποιος ακούει;

Κι έτσι, οι άνθρωποι πετροβολουν τις θάλασσες
για να πετύχουν τα φύκια θαρρώ.
Τι κρίμα! Θα ήταν οι παντοτινοί μάρτυρες
της μοναδικής τους αλήθειας!

ΙΣΤΙΜΠΕΗ-ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ




Τα νερά των ποταμών
έχουν μνήμη.
Μνήμη σωμάτων
ψιθυρων
και χαμηλών ανέμων.
Τα παλιά ποτάμια ανασαινουν
ακόμα κι όταν κανείς δεν παρίσταται.
Ο δεσπότης πλάτανος
πνεύμονας γερός
θυμάται
και ομολογεί :
Δεν ξεχνώ! 🇬🇷


*ΟΧΥΡΆ ΙΣΤΙΜΠΕΗ *
Ποιητικά οδοιπορικά
@Μίνα Παπανικολάου

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2019

ΒΡΑΒΕΥΣΗ από την ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ-Η΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΠΟΙΗΣΗΣ





Τέλος εποχής   
                                                                                                  ΜΑΡΤΙΑ

Μιλώντας για το χθες
για το βάρβαρο  τέλος  μιας  εποχής,
σκιρτώ!

Μιλούσα μα δεν ακουγόμουν.
Ήταν όνειρο με τη Μόρα να με βαραίνει αμείλικτα, είπα.
Θυμός, μοιάζει θυμός η ανάγκη μου,
να σηκώσω το βλέμμα
να κοιτάξω στα μάτια την άβυσσο
να φωνάξω  πως θα μείνει μα  για λίγο η φωτιά προσπερνώντας με.

Μόρες, υπάρχουν πολλές
στα μονοπάτια που ορίζουν  των ανθρώπων τα βήματα.
Εκατέρωθεν
λάμπει η άσπιλη δύναμη
της ψυχής που φωνάζει  «βοήθεια»
μα ακούει  της  καρδιάς  της ο χτύπος.
Ποιός της μένει;
Της επιβίωσης ο βόμβος κι η βεβαιότητα
πως στις  κορφές  των βουνών πρωτοαχνοφένεται η Άνοιξη.


ΚΑΤΕΡΙΝΗ 2019



Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2019

Πόσο σ΄αγάπησα!~Μίνα Παπανικολάου




Πόσο σ αγάπησα Ποίηση!

Γράφουμε
Συνεχίζουμε νύχτες ατέρμονες το σκοπό μας,
Να ακουμπά η μελάνη στο χαρτί
Λες κι αν σταματήσουμε
Θα κοπεί το νήμα της ζωής μας.

Μιλάμε
Ατέλειωτες ώρες  για τη λάμψη του ήλιου
Φοβούμενοι πως εκείνος  αυτό κυρίως περιμένει  την  αυγή,

Συλλαβίζουμε  άηχα
Για τη θέρμη της αγκαλιάς των αγαπημένων μας
Ακουμπώντας  κάπως  τις παρυφές  της ευτυχίας μας.

Τελειώνει ο χρόνος
Μα είναι το μόνο που δεν μας φοβίζει
Υμνήσαμε σχεδόν εμμονικά
Τις απέραντες εκτάσεις του νου
Την  ολάνθιστη  διαύγεια της  ελληνικότητας  του λόγου μας
Την ασίγαστη φλόγα της  άσπιλης ομορφιάς της πατρίδας
Και  μείναμε ικανοποιημένοι  όταν  έφτασε  η  εβδόμη.

Αυτό ποίησα: την γεμάτη εβδόμη  μου
Πόσο σ αγάπησα Ποίηση!

................................................
Μίνα Παπανικολάου 
Κατερίνη  13/6/2019

copyright

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2019

ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ-ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ


Πάντα θαύμαζα το χέρι
που άγγιζε με αυτόν τον παράξενο τρόπο
τις παρυφές των ουρανών.
Συνήθως ήταν χέρι παιδιού
που του ανήκε άλλωστε
η Βασιλεία!


ΜΠ

Καλή Καθαρά Δευτέρα!

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2018

ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ


Βυζαντινή τέχνη 15ος αιώνας Κρητική Σχολή.

Ύμνος χερουβικός των Αρχαγγέλων.
Ελπίδας, σύμβολο .
Υπόσταση του στερεώματος.
Των ασωμάτων, θέαση.
Των αδυνάμων, χορηγός.
Των διψασμένων, ύδωρ.
Των πονεμένων, βάλσαμο.


Ψυχή,
γονατίζεις κρεμασμένη στο φτωχό ρούχο
Του Αθανάτου.
Απελπισμένη, μη και δεν λάμψει τ΄άστρο Του στα μάτια σου.

Φτωχή ζωή,
χωρίς Εσένα.
Μη μας ξεχνάς.
............
Μ.Π.

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2018

EY-MINA ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ





Οι άνθρωποι
Γράφουν τα ονόματά τους με τεράστια γράμματα
Ύστερα τα οπλίζουν με έπαρση.
Στέλνοντάς  τα να σπείρουν κι αλλού το θυμό τους.
Λησμονούν πως τα αγκάθια ανθίζουν  στις ερημιές 
και στις άνυδρες ουτοπίες.

Εκείνες, ω! Εκείνες οι στρογγυλεμένες άκρες των αισθημάτων!
Οι απαλές ριπές των  φωνηέντων !
Σχηματίζουν τις  κορυφογραμμές με νέα ανεμοκατάταξη
και  σταλάζουν νάμα σε κάθε απάγκιο  των βράχων !
Θαυμαστό  το ταξίδι του  «ΕΥ»
στα προσευχητάρια των μονάχων
που από θλίψη για  τη σκληρότητα των ανθρώπων,
έφυγαν!