Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

Φόβος



Θυμάμαι να γράφω ποιήματα, 
 για τη ζωή που μου έταξαν 
κι έλεγαν πως δεν υπάρχει στ΄αλήθεια. 
Μα εγώ την έφτιαξα 
με ορθάνοιχτα χέρια 
και μάτια φορτισμένων αστραπών.
Είδα, 
οίδα 
και ξέρω 
πως η συντέλεια εισπνέει χαμόγελα 
κι εκπνέει παγωμένες ανάσες, 
χτίζοντας ζωές μελλοντικών αναμνήσεων 
σε θρήνους αγαλμάτων. 

Η μόνη συντέλεια που φοβάμαι πια, 
είναι η απώλεια.