ΘΕΩΣΗ

ΘΥΣΙΑ

Γνώριζε πως δεν ήταν του κόσμου ετούτου.
Ακόμα και τα ρούχα του
τραχειά στεκόταν πάνω του,
ξένο σώμα, αδιάφορο.

Άντεχε όμως
κουβαλώντας-άγνωστο πως- αγόγγυστα
όλες τις χαρές και τις λύπες του,
σαν ένα.

Μόνο όταν ξεχνιόταν κάποτε
χαμογελούσε κρυφά
-ντροπή η χαρά- νουθετώντας έναν κόσμο παράλογο.

ΘΥΣΙΑ-Μ.Π.

ΑΝΑΜΝΗΣΗ

Ξέρεις πως γράφεται η αγάπη;

Ξέρεις πως γράφεται η αγάπη;
Με κάμποσες στάλες αγωνίας
τα βράδυα που έλειπαν όλοι
μα εσύ
 ξενυχτούσες στο πλάι μου.
***
Ξέρεις πώς γράφεται η αγάπη;
Μέσα στο καταχείμωνο
-γέννα ιερή-
-κλαδί ελιάς-
ανθίζει 

και
καρπίζει.

Όλα ήταν άγνωστα

(Κολάζ)Ακρυλικό σε καμβά/Μίνα Παπανικολάου

Δεν φοβήθηκα τίποτα παρά

μόνο την φυσική υπόσταση των πραγμάτων,

την ανθρώπινη φύση μου

και τον διάλογο της ψυχής με το γίγνεσθαι.

Κι όταν μου ζήτησε να χαμηλώσω το βλέμμα

στα ανθρώπινα,

λύγισα.

Μου ήταν άγνωστη η πλευρά τη συναίνεσης.

Θυμάσαι, που σου είπα συγνώμη;

Για το φιμωμένο παιδί της αντίστροφης μέτρησης

όλα ήταν άγνωστα.

ΑΝΑΙΡΕΣΗ

Δαιδαλώδες το συναίσθημα της απουσίας.
Αιρετικό κι απρόβλεπτο.

Μέχρι  και τα λουλούδια
-εκείνα τα επιπόλαια, των τοίχων-
άπλωσαν σπλαχνικούς μίσχους
ακροβατώντας μεταξύ της φθοράς τους
και της εξόδου προς το φως.

Εξαρχής, δεν ήταν να γίνει έτσι.

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΕΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΣ

Τα συναισθήματα δεν αντιγράφονται.
Έως που, τελευταία, ούτε καν περιγράφονται.
μπ


(με αφορμή)
Reflections VII by Daniel Schwabe

Κερκόπορτες

"Χάθηκα", είπαν

και στη λέξη αυτή αυτομόλησαν ολόκληρες ζωές.

Η αυτοθυσία

ποτέ δεν τους  ήταν πανάκεια.

Ήταν επιλογή

 και θεματοφύλακας των άγραφων νόμων.

Μα,

 κάθε που αγγίζουν την ανάμνηση

δακρύζουν της καρδιάς οι κερκόπορτες. 

Προοπτική

Νομίζω πως λίγα έμειναν να ειπωθούν.

Λιγότερα ακόμα, να ειδωθούν.

Κι έπειτα, πώς θα φανερωθεί

κι η δική σου οπτική στα πράγματα;

Είναι η αυταπάτη που σε καταδιώκει..

Κι εγώ, που δεν άνοιξα δρόμο να περάσεις.

Την ίδια στιγμή, έξω, "χαλάει" ο κόσμος.

μ.π.

φωτογραφία
Makridis Konstantinos-ELANI 

Αυτοχειρία

Δεν γράφουμε ποιήματα πια.

Θρήνους γράφουμε, μάτια μου.

Και πικρές ελεγείες.

Να το θυμηθείς,

κάποτε θα μας ζητήσουν λογαριασμό

τα ορφανά

τα ξεστρατισμένα μας αισθήματα,

για την αυτοχειρία μας.

***************

Η ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

Μ.Π.

Θεάσεις

Α)

 Δεν έχει σημασία το χρώμα των ματιών σου.

Εκείνο που μένει
είναι ο λόγος ο παρηγορητικός, το μέρωμα..

 Β)
 Κάποτε πούλησαν όνειρα με δάνεια, θέσεις εργασίας αμφίβολης αξίας.
Ηγήθηκαν για χρόνια της επισφάλειας.
Δεν ενέπνευσαν
Δεν αξιολόγησαν
Δεν αξιολογήθηκαν
Χρόνια εγκλήματα κατά εκείνων που δεν είχαν τρόπο εξασφάλισης του ονείρου.
Τώρα συντάσσουν λίστες "αμαρτωλών" συσχετισμών.
Μου θυμίζουν τη λίστα του Σίντλερ.
Οι υποκριτές σε ποιά λίστα κατατάσσονται;

Γ )

Nεότης, φίλοι μου..
ποιός είπε πως δεν έχει αντίκρυσμα;
Πάντα θα έχει.
Κι αν νοσταλγήσεις, τί;
Μήπως δεν είναι η δύναμή σου, τα παιδικά σου χρόνια;!

Κι όπως κοιτάς πάνω απ΄τον ώμο σου
τα χνάρια σου
πάρε αγκαλιά το παιδικό όνειρο.
Εκεί είναι, δεν έφυγε ποτέ.
Εσύ απομακρύνθηκες.

Κι όλα αυτά μελετώντας περί ηγεσιών. Φευ! 

Δ)

Περιττό  το εύηχο σύνθημα κύριοι!

Διακονήσαμε φτώχεια, γαλουχήσαμε λεπίδες.

Απορίας άξιο που αντέχουν ακόμα 

οι αδέκαστοι, κατά τα άλλα, δακρυρρόοι μας.

Η ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

Μ.Π..

 

Για ασφάλεια, δήθεν..

Οι άνθρωποι,

μπορούν να είναι πατρίδα και ξενιτιά

να είναι άνεμοι και νηνεμίες.

Να είναι προσευχή κι ανάθεμα.

Καρδιοχτύπι που σβήνει

ή τυλίγεται γύρω σου παρηγορητικά,

μητέρα κι ορφάνια,

άνθος κι άγονη γη.

Οι άνθρωποι μόνο μπορούν να είναι

κυματισμός σημαίας,

το α της αποσύνθεσης,

το α της αγκαλιάς.

Οι άνθρωποι, όμως,

επιλέγουν τη φυγή

και κλείνονται με ευκολία

στη ραγισματιά της πληγής τους.

Για ασφάλεια, δήθεν.. 

*****************************

Η ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

Μίνα Παπανικολάου

ΚΑΤΑΠΟΝΤΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ- ΤΟ ΚΛΕΜΜΕΝΟ ΜΟΥ ΠΟΙΗΜΑ

 ΠΡΟΣΟΧΗ: Η ΣΕΛΙΔΑ "ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ" (!!!) "ΤΑ ΤΕΤΡΑΘΕΜΕΛΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ"
ΕΧΕΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ ΤΟΥ 2013 ΚΑΙ 21/11/2013 ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΞΕΛΙΞΗ- ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ ΜΟΥ  ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΜΟΥ ΣΥΛΛΟΓΗ "ΣΕΛΗΝΗΣ ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΙ" , εκδόσεις ΛΕΞΙΤΥΠΟΝ-ΑΘΗΝΑ.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η ΣΕΛΙΔΑ ΣΤΙΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ "ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ" ΠΑΡΑΠΛΑΝΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΗΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ.Η ΙΔΙΑ ΔΗΛΩΝΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟΝΟΥΣ ΠΩΣ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ Δ Ε Ν ΙΣΧΥΕΙ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΠΙΣΤΕΨΩ, ΤΟ ΤΟΝΙΖΩ. ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕ ΟΠΩΣ ΕΝΗΜΕΡΩΘΗΚΑ ΑΝΟΙΧΤΑ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΟΙΞΩ FACEBOOK. ΙΣΩΣ ΟΙ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΝ ΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΜΟΥ. 

ΔΕΝ ΘΑ ΗΣΥΧΑΣΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΡΩ, ΤΟΥΣ ΤΟ ΤΟΝΙΖΩ, ΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΚΙ ΑΝ ΜΟΥ ΠΑΡΕΙ, Ο,ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΑΠΑΙΤΗΘΕΙ!!!!

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η ΣΕΛΙΔΑ ΔΕΝ ΑΝΑΓΡΑΦΕΙ ΟΝΟΜΑ Ή ΟΝΟΜΑΤΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΩΝ. 
ΕΙΝΑΙ Α Ν Ω Ν Υ Μ Η.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΕΩΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΛΙΣΤΑ, ΑΔΙΑΦΟΡΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ,  ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΝΤΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΝΟΜΠΕΛΙΣΤΑ ΠΟΙΗΤΗ ΓΕΩΡΓΙΟ ΣΕΦΕΡΗ ΑΝΑΡΤΩΝΤΑΣ ΑΝΩΝΥΜΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ.

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕ ΤΗΝ ΚΛΟΠΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΑΠΕΡΙΦΡΑΣΤΑ. ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΤΗΝ ΕΝΤΟΠΙΣΕΤΕ, ΜΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΚΟΣΤΟΣ. ΑΠΕΥΘΥΝΘΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΔΙΩΞΗΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΑΜΕΣΑ. ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΕ ΝΑ ΔΙΑΜΕΛΙΖΟΝΤΑΙ  ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΕΡΓΑ.


28 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2013: ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΟΥ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ ΜΟΥ.

Τί νόμιζες πως είναι η αγάπη;
Εισιτήριο να το ακυρώσεις
και να πεις πως ξεμπέρδεψες από δαύτη;

Καταποντισμός στα ανεξήγητα είναι, μάτια μου,
ακροβασία των ανέμων στις βουνοκορφές
και μια στάλα κόκκινο μελτέμι
στα χέρια μας.

Μ.Π.
.........................
Η ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

φωτογραφία από την ταινία The red balloon

Επισφάλειες-Η λεπτομέρεια στο κόκκινο

1.

Τις λέξεις που μας περιγράφουν
τις συλλαβίζουμε
λίγο πιο πέρα από τη θύμηση
λίγο πιο πάνω απ΄τ΄όνειρο
λίγο πιο λίγο απ΄την ασφάλεια.
Οι λέξεις-γέφυρες
που θάπρεπε να αντέχουν
γιατί περνάμε φορτωμένοι μ' όλα τα ίσως
και λιγότερο απ΄ αυτό.
Οι λέξεις-σύμβολα
κάθε επανάστασης που δεν ξεκίνησε ποτέ.



2.

Κάπως έτσι τελειώνουν τα μυστήρια.
Μας περιγράφουν
χρόνια πριν
χρόνια μετά τη θέαση της λύπης μας.
Μας κρατούν
έως που να βρει τρόπο η αλήθεια
να προβάλλει.

Κι εσύ, μιλάς
ρωτάς,
με την ασφάλεια της σκιάς,
με την επισφάλεια της ορφάνιας.
Τα μυστήρια δεν μας περιέχουν πια
κι ας μας περιγράφουν,
σε ματωμένα απείθαρχα βλέμματα.
Ίχνη μας θα βρεθούν στο μέλλον.
μα κανείς δεν θα ξέρει
πως βάρυνε το βήμα εγκαταλείποντας,
τόσο τα μυστήρια όσο και τις αλήθειες μας.

3. 

Μ΄άλλα λόγια καλέ μου,
εγκαταλείπω τη θύμηση
εγκαταλείπω τη νόηση
εγκαταλείπω κι εσένα.

Πού ξέρεις, αυτά που δεν ειπώθηκαν
ίσως να είχαν τη σημασία χαράς
που παρέμεινε ανέπαφη.

ΜΠ.

25/4/2013

 

...................

Θα γιορτάζω τα γενέθλια των ποιητών.
Δύσκολα μπορώ να μιλώ
 με φόντο το θάνατό τους.

Κανείς δεν με έπεισε 
πως πράγματι πέθαναν. 



***************************

Δεν ξέρω πως, 

δεν ξέρω γιατί, 

από παιδί, 

με τη μουσική ξόρκιζα τους δαίμονες.

Ζώπυρον

Οι νύχτες είναι ταγμένες της σιωπής
ή της λύτρωσης.
Φορώντας τες
-ζώπυρον,λένε, φως-
έως που καταφέρνεις -λίγο- να είσαι αόρατος.
Οι απελπισίες γράφονται τη νύχτα
φανερώνονται τη μέρα
από έλλειψη θάρρους,
μην παραδεχθούμε πως πολλά της αρνηθήκαμε της χαράς.
Όπως και να το δεις,
άγνωστοι μεταξύ αγνώστων
(κι ας συστηθήκαμε κάποτε)
ευκολότερα θα βγάλουμε στο σεργιάνι
τις αποφάσεις μας.

συλλογή Η λεπτομέρεια στο κόκκινο
(υπό έκδοση)

Μίνα Παπανικολάου

Η λεπτομέρεια στο κόκκινο

Οι άνθρωποι συνηθίζουν να εξηγούν τα ανεξήγητα,
να μιλούν για τα αυτονόητα,
να περιγράφουν τα θαύματα.

Τίποτα απ΄αυτά δεν έχει νόημα, τίποτα.
Ξέρεις, οι ρωγμές επίσης,
μένουν, ες αεί, απροσδιορίστου κάλλους.



************
Η λεπτομέρεια στο κόκκινο

Αντιθέσεις

~Δεν γνωρίζω κανέναν μόνιμα λυπημένο,
κανέναν μόνιμα χαρούμενο.
Γνωρίζω μόνο ανθρώπους
-ανάμεσά τους κι εσένα-
να παλεύουν μη χαθεί η ζωή αξόδευτη. ~

 ********************** 

Πόσες φορές μιλήσαμε για την Άνοιξη!
Και για θάρρος είχαμε πει.
Πως θα βγαίναμε με ακάλυπτα χέρια,
και ορθάνοιχτα βλέφαρα να την προϋπαντήσουμε.

Έλειπες.
και τότε έμαθα,
πως το θάρρος είναι επίκτητο.

ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ

ΠΙΕΡΙΑ σήμερα (φωτογραφία Μ.Παπανικολάου)

Νουθεσίες,προτροπές, 
 γνωρίζουν και σου μεταδίδουν έτοιμη γνώση.

Νουθεσίες λοιπόν, λίγη αυθάδεια κι αμετροέπεια,
από καταληψίες του παρόντος.

Η γενιά μου,
χωρίς εξαίρεση, ακουμπούσε σ΄ένα μελλοντικό θρήνο
κι ούτε γνώριζε γιατί.
Που και που μόνο
ξεστόμιζε ψιθυριστά
λίγα εύθραυστα τραγούδια
για τη χαμένη Σειρήνα ενός ραγισμένου Οδυσσέα..

μπ