ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΠΩΛ ΕΛΥΑΡ: Α.ΖΑΜΠΕΤΑΚΗΣ-Μ.ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΝΑ ΚΟΙΜΑΣΑΙ
Με τον ήλιο στο ένα μάτι και με το φεγγάρι στο άλλο
Μ' έναν έρωτα στο στόμα κι ένα ωραίο πουλί μες στα μαλλιά
Στολισμένη σαν τους κάμπους, σαν τα δάση, σαν τη θάλασσα
Στολισμένη και πεντάμορφη σαν το γύρο του κόσμου.

Να φεύγεις και να χάνεσαι
Μέσ' απ' τους κλώνους των καπνών και τους καρπούς του ανέμου
Πόδια πέτρινα με κάλτσες άμμου
Γερά πιασμένη από του ποταμού τους μυώνες

Και μιαν έγνοια, τη στερνή, στην καινούρια σου όψη επάνω.

Πωλ Ελυάρ-H μετάφραση-απόδοση στα Ελληνικά του ποιήματος είναι του Οδυσσέα Ελύτη

...................................................

ΜΠ: Αίσθησή μου, πως την καλύτερη (δεν βρίσκω άλλη λέξη..) ποίηση , τη γράφουν οι άντρες ποιητές, όταν υμνούν. 

ΑΖ: Χαίρομαι με τον ενθουσιασμό σου, Μίνα.. Και, νομίζω, θα συμφωνήσω.. ΄Ισως, έχει να κάνει με τη φύση του φύλου...

ΜΠ: Το φύλο ή τις προσδοκίες; Με άλλα λόγια, από τη γυναίκα ποιήτρια τί προσδοκούμε; Ποιά να είναι η θεματολογία της; Είναι βέβαιο πως είμαστε το ίδιο αγνοί απέναντί της όσο στον άντρα δημιουργό; Και από ποιά σκοπιά; Της αυταπάρνησης, της αυτοθυσίας ή της άφεσης; Στον άντρα, μήπως αρκεί να εκθειάσει και τελείωσε ως εκεί η απαίτησή μας; Δεν ξέρω. Μεγάλη συζήτηση.

ΑΖ: Πολλά τα ρωτήματα, Μίνα.. Κι ομολογώ ότι είμαι τελείως απροβλημάτιστος, μέχρι τώρα, πάνω στην αρχική σου αίσθηση-διαπίστωση.
Μένοντας πάντως σ' αυτή, σαν παραδοχή για συζήτηση, και προσπαθώντας να δώσω πάντα απ' τη δική μου σκοπιά- άμεσα κάποιες ιδέες που μού 'ρχονται, θά 'λεγα ότι μάλλον δεν έχει να κάνει τόσο με το φύλο-φύση του δημιουργού όσο με αυτό του "μουσικού αντικειμένου" : στη γυναίκα σαν υμνούμενη οντότητα μπορούν να προσδοθούν άπειρες ιδιότητες, γνωρίσματα, παρομοιώσεις, μεταφορές, συμβολισμοί, δυνατότητες και άλλα πολλά. Απ' αυτά ο άντρας δημιουργός έχει να επιλέξει άπειρες αντίστοιχα δυνατότητες και τρόπους έκφρασης. Εδώ θα έβαζα και τον ενθουσιασμό και την ορμητικότητα, που είναι περισσότερο αντρικά χαρακτηριστικά, καθώς και την επικέντρωση της προσοχής και της ενέργειας στο κύριο σημείο στόχευσης, οπότε να η φαρέτρα.
Αντίθετα για τη γυναίκα δημιουργό ο άντρας σαν αντικείμενο είναι πιο μονοδιάστατος, αρκετά προβλέψιμος, άμεσος, χωρίς ιδιαίτερο μυστήριο, οπότε τι να υμνήσει η δημιουργός. Περιορίζεται αναγκαστικά στη μέθη της προσδοκίας, στο στιγμιαίο της κορύφωσης, στο θρήνο της απώλειας, άντε, και στο τραγικό της εξέλιξης.

Τώρα, στο θέμα των προσδοκιών, και παραμένοντας -για την εξυπηρέτηση της συζήτησης- στον αυθαίρετο "φυλετικό" διαχωρισμό :
Κατ' αρχή, να περιοριστούμε, για την οικονομία της συζήτησης, στη θεματολογία της εξύμνησης.
Τι περιμένομε; - την εξύψωση : αισθητική, νοητική, συναισθηματική, ηθική, αισθησιακή και, τελικά, -ξανά- εμπνευσιακή.
Νομίζω το βρήκα : μια η αλήθεια: η γυναίκα είναι και θα είναι το ουσιαστικό κέντρο βάρους της ζωής, της κοινωνίας, της ύπαρξης.

Εκφράστε την, Μίνα μου!

Φωτίστε την!

      Μ' όλη της την αυταπάρνηση, την αυτοθυσία, την άφεση, την αδυναμία και τη δύναμη.     

     Εμείς θα εξυμνούμε. 'Εως εξαντλήσεως των απαιτήσεων, των δυνάμεων, ή, τελικά, των

      εμπνεύσεων...

ΜΠ: Κι αν όλα αυτά-σωστά και ορθολογικά αποτυπωμένα- αποτελούν την περιγραφή των στερεοτύπων, η ποίηση μάλλον αδυνατεί να ξαφνιάσει, να συγκλονίσει, να ανατρέψει. Οτιδήποτε έξω απ΄τις νόρμες, θα είναι ή είναι, ακατανόητο ή περιθωριακό (τουλάχιστον). Παραμένει βέβαια το πεδίο της ποίησης που καταπιάνεται με κοινωνικά ζητήματα, όπου πάλι μέσα από το πρίσμα των αρχέτυπων αποδίδονται νοήματα και μέσα από τα στερεότυπα κατανοούνται. Δοκιμάζω, από χθες μια άσκηση: ζήτησα να μου εκτυπώσουν ποιήματα με ομαδοποιημένη θεματολογία, χωρίς όμως, τα ονόματα των δημιουργών, χωρίς να γνωρίζω το φύλο. Ξαφνιάστηκα καθώς μεταξύ άλλων, είναι εμφανής η διαφορά κι αναμενόμενη η γραφή. Καλημέρα Αντώνη, ευχαριστώ!

ΑΖ:   Πολύ ενδιαφέρουσα η άσκηση σου, Μίνα. Και σαν ιδέα και, ακόμη περισσότερο φαντάζομαι, σαν αποτέλεσμα.
Τώρα, στο κύριο θέμα -το ανεξάντλητο- αν ξεκινήσομε από την απλή παραδοχή ότι ποίηση είναι έκφραση και, ταυτόχρονα, ορίσομε τελικό ζητούμενο την ανατροπή, διαπιστώνοντας ολοένα περισσότερο την αδυναμία, μάλλον θα πρέπει να το βλέπομε, να το αιτιολογούμε και να το δικαιολογούμε εντέλει σαν κάτι αξεχώριστο από το ευρύτερο γίγνεσθαι, στο οποίο κυριαρχεί το μούδιασμα, η απογοήτευση, η ηττοπάθεια, η απόγνωση. Αυτό το γίγνεσθαι βέβαια, σε αντίθεση με περιόδους ευδαιμονίας και ρηχότητας, εμπεριέχει ταυτόχρονα τα στοιχεία που θα μπορούσαν να δώσουν το καινούριο, το ριζοσπαστικό, αλλά μην ξεχνούμε ότι το πλέγμα της εξατομίκευσης, της απομόνωσης, της αποσάθρωσης κάθε συνείδησης δυναμικής συλλογικότητας καλά κρατεί.
Οπότε, τι απομένει; Η μικρή-μεγάλη προσωπική, που όμως ξεπερνά το εγώ της -κι αυτό είναι από μόνο του μεγαλειώδες κι ενθαρρυντικό- επανάσταση του έρωτα. Με όλες τις μορφές του. Που ξεκινά απ' τα πρόσωπα και εξυψώνεται στις Ιδέες. Που γεννά, εμπεριέχει κι αναπτύσσει διαρκώς την έως αυτοθυσίας μαχητική αυταπάρνηση. Που προκαλεί ολοκαυτώματα. Που παράγει φώς. Που σπά δεσμά και διαπερνά θωρακίσεις. Που απαιτεί, εντέλει, το έμπρακτο.
Είναι άραγε όλα αυτά πάρα πολύ λίγα για τη ζωή του ανθρώπου;

Τη θερμή Καλημέρα μου Σ' ευχαριστώ

ΜΠ:  Να δεις που αυτό θα μπορούσαμε να το συζητάμε μέρες. Από μόνο του ανοίγει κι άλλα θέματα κι άλλα κι άλλα. Για να αποσαφηνίσω τον αρχικό μου προβληματισμό, θα σου δώσω μια εικόνα: γυναίκα μελετά γυναικεία ποίηση/την ίδια ποίηση διαβάζει άντρας (και βέβαια, δεύτερη εικόνα: άντρας και γυναίκα μελετούν αντρική ποίηση).

Με ποιό κριτήριο ή κριτήρια θα πει ο καθένας τους "μου αρέσει, γράφει καλά";

Υπάρχει αντικειμενική κρίση και αξιολόγηση σε κάτι τόσο υποκειμενικό όσο η ποίηση; Το άλλο θέμα που έθεσες: αρκεί ο έρωτας για τα πρόσωπα/ιδέες για την εξύψωση; Θα το ήθελα, αλλά φοβάμαι πως όσο υποκειμενικοί είμαστε απέναντι σε μια γυναίκα ή έναν άντρα που "γράφει καλά", άλλο τόσο υποκειμενικοί είμαστε με τους εαυτούς μας όταν λέμε "μου αρέσει αυτή η γραφή, διότι με εξυψώνει".

Θεωρώ,τέλος, άδικο τον χαρακτηρισμό των εποχών ως "ρηχών" καθώς αποδίδουν στον άνθρωπο χαρακτηριστικά ρηχότητας, ή δίνουν δικαιολογία για ρηχότητα.

Τα προαιώνια θέματα παραμένουν προαιώνια , σημερινά, μελλοντικά, αιώνια:ζωή, θάνατος, έρωτας με τις υποδιαιρέσεις: της φιλίας, ελευθερίας, αρετής κλπ. Η εποχή θα υπερτονίσει απλώς αυτό ή αυτά που είναι επίκαιρα. 

Ο/Η δημιουργός έχει ευθύνη να καταπιαστεί με εκείνα που εξυψώνουν κι είναι "παντός καιρού"  ή όχι;

Πολλά, πολλά τα θέματα Αντώνη. Καιρός, νομίζω, για δοκίμιο.. Καλή συνέχεια. 

 ...........................................................................

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το θέμα μπορεί να αποτελέσει αφορμή για μελλοντική συζήτηση.

 Σύμφωνα με ορισμένες απόψεις η Ποίηση είναι μία και δεν χωρίζεται σε γυναικεία και ανδρική. 

Η ανάγνωση δε, ή η ταύτιση μπορεί να ειδωθεί από την οπτική του φύλου, ή ακόμη και των συγκυριών και της ψυχικής διάθεσης του αναγνώστη ή της αναγνώστριας, χωρίς να παραγκωνίζεται ο παράγοντας, "εξοικείωση με την ανάγνωση και ανάλυση ποιητικών κειμένων". 

Μίνα Παπανικολάου

Κατερίνη 13/01/2014

Διαβάζεται κι ανάποδα!!

Συχνά στέκομαι στην άκρη μιας κλωστής και την κρατώ σφιχτά. Τραβώ όταν χρειαστεί ή χαλαρώνω ανάλογα. Οι διαθέσεις αλλάζουν εύκολα και μη μου πείτε πως δεν σας συμβαίνει κι εσάς. Οι απόψεις πάλι μένουν σταθερές μ΄ έναν περίεργα επίμονο τρόπο. Ονομάζονται στερεότυπα. Είναι επίσης περίεργο, πως τελειώνοντας μια ανακαίνιση του σπιτιού σου και βάζοντας τα πάντα στη θέση τους, με αυστηρούς όρους τακτοποίησης, θέλεις να βάλεις σε τάξη και τις σκέψεις σου. Καθώς έστρωσα λοιπόν το αναπαυτικό χαλί, αναπαύτηκα πράγματι ξαπλωμένη πάνω του κι είπα ας απολαύσω την τάξη του δικού μου σύμπαντος.

Μα όχι. Έπρεπε να μπουν σε τάξη και τα συρταράκια μνήμης. Καμιά φορά λέω πως δεν υπάρχει τόπος πραγματικά γαλήνιος, όμως αυτό το χαλί ήταν κάτι σαν το απομονωμένο νησί στον ωκεανό μου. Έκλεισα τα αυτιά μου, τα μάτια και άρχισα να αναπολώ τη χρονιά που πέρασε (νωρίς έφερα την Πρωτοχρονιά φέτος).

Είχε απ΄ όλα: φίλους, «φίλους», οχτρούς, μιζέριες, χαρές, γκρίνιες, γέλια, αποχωρισμούς, απώλειες, κέρδη, άγχος, αποτυχίες, επιτυχίες, όλα αυτά δηλαδή που μας έμαθαν πως πασπαλίζουν τη ζωή με το θαυματουργό της αλάτι. Την ομορφαίνουν αλλά πρέπει να το δεις από μακριά, να έχει περάσει ο απαραίτητος χρόνος που θα σε κάνει να εκτιμήσεις, στην ακριβή τους αξία, τα πράγματα. Γνώρισα λοιπόν όψεις της ζωής που ούτε  καν τις είχα φανταστεί. Τη φιλία που αυτοκαταργείται θυμίζοντας Τζένκα, το μίσος που αυτοκαταργείται θυμίζοντας ινδική φιλοσοφία, το παρόν που αυτοκαταργείται μετεωρίζοντας τη ζωή στο επόμενο δευτερόλεπτο, τη χαρά που αυτοκαταργείται όταν μπαίνει στη μέση ο διάολος της ζήλειας και της αγάπης που αυτοκαταργείται όταν διαμελίζεται. Εντάξει μαντάμ, δεν χάσατε το δύο μέτρων (αστειεύομαι)  παλικάρι, απ΄ τα χέρια της μέγαιρας. Και πώς να χάσετε κάτι που δεν ήθελα να έχω όπως το εννοείται εσείς βεβαίως βεβαίως. Μιλάμε για αδέρφια που χωρίσατε, μα καλά τους κάνατε καθώς δεν ήταν τελικώς, αδέρφια.

Και μετά, ήρθε η γνώση η λυτρωτική, εκείνη η μορφή της που σου ανοίγει το μυαλό και σε πάει σε άλλες διαστάσεις σκέψης, συμπαντικές. Πολύ με πείραξε η αναβολή σπουδών λόγω φόρτου εργασίας που αναγκάστηκα να ζητήσω. Σαν να με απέκοψε κάτι βίαια, απ΄ το γάλα της μάνας μου. Θα επανέλθω μη χάσω και τη semi-scholarship. Διότι σε καιρούς κρίσης μια  semi-scholarship δεν είναι κάτι που καταφρονείς εύκολα.

Αργότερα ήρθαν οι πάτρωνες!! Κάτι μεγαλειώδεις τύποι, παντογνώστες και  τόσο κατασταλαγμένοι που στα μάτια σου, όταν είσαι ακόμη ανίδεος, γνωρίζουν πως να μεγαλουργούν. Μετά, αποκαλύπτονται. Υπάρχουν όσο υπάρχεις να τους χειροκροτείς και να τους θαυμάζεις (ένας Θεός ξέρει γιατί τους θαύμασες). Όταν θα τραβήξεις το δρόμο σου όμως, σε αντιμετωπίζουν ολίγον ως αναρχοαυτόνομο μούτρο  που απλά τους ευνούχισες χωρίς καν να το γνωρίζεις πως το έπραξες. Πιάστηκαν τα χεράκια σου να χειροκροτούν κι είπες να πάρεις ένα, μα ένα μόνο ρεπό. Υπονοούνταν κι η αλήθεια τους βέβαια  κι είπες να φυλαχτείς καλού κακού.  

Έπειτα ήρθε ο αδύναμος κρίκος, ο άνθρωπος που θέλει πάντα προστασία. Επικίνδυνος τύπος, ειδικά όταν έχεις κόρη στη εφηβεία και ήδη μεγαλώνεις ένα ανήλικο. Άκρη δεν έχει ο ουρανός δηλαδή. Σαθρά θεμέλια επικοινωνίας σε μια κοινωνία που έτσι κι αλλιώς λειτουργεί με ευκαιριακές συνεργασίες και συγκυβερνήσεις. Τραβάς την κλωστή και το ξέρεις (αναφωνεί το χαλί). Μα δεν χάθηκε ο κόσμος, ας δούμε κι αυτήν την όψη. Οικιοθελώς να μπαίνεις στα πράγματα, γνωρίζοντας τη διαλεκτική των καιροσκόπων, κατέχοντας την αυξητική της ματαιοδοξίας και …φεύγοντας. Πολλοί αποχαιρετισμοί για μια μόνο χρονιά.

Ζήτησα και μια συγνώμη για κάτι που ίσως έκανα, δεν είμαι και τόσο βέβαιη μα έτρεξα να προλάβω και πιστεύω πως γι΄ αυτό φταίει η γιαγιά μου που τόνιζε ανελλιπώς πως έχουμε ζωή έχουμε και θάνατο (να σ’χωρνάς και να σ’χωρνιέσαι μάνα μ΄). Επιβλητική μορφή η γιαγιά, αν και κοντούλα και λεπτούλα γυναίκα, δεν μπορούσες να της αρνηθείς τίποτα. Επομένως, ήταν χωρίς αμφισβήτηση η ανάγκη της τακτοποίησης και αυτής της εκκρεμότητας. Είχε δίκιο, ένοιωσα υπέροχα.

Έπειτα ήρθε η ώρα που έπρεπε να φτάσεις σ΄ ένα αεροδρόμιο και ν΄ αγκαλιάσεις το σπλάχνο σου και να μπεις σαν να μην τρέχει τίποτα στο αμαξάκι σου. Να κουνήσεις το μαντήλι –κατά τας γραφάς- κι επειδή-άκουσον άκουσον- είσαι λέει άνθρωπος του πνεύματος, να μην το δείξεις σε κανέναν, να κρυφτείς σε μια σπηλιά (που έκανε αιώνες ο άνθρωπος να βγει απ΄ τις σπηλιές) να μην σε δουν ότι πονάς, φοβάσαι, ανησυχείς, κλαις, τρέμεις τα κύματα, είσαι καχύποπτος με κάθε άνθρωπο που πλησιάζει το παιδί σου, μεσολαβούν πέντε θάλασσες και τέσσερεις ήπειροι μεταξύ σας και πώς να τρέξεις να συνδράμεις στις αγωνίες του; Ξεχνούν πως εκτός από άνθρωπος του πνεύματος είσαι απλά κι ισόβια άνθρωπος κι όλα κλείνουν εδώ.

Μας μάτιασαν, το πιστεύω, με τη μοιρολατρία της αδυναμίας να κατανοήσω τα πάντα. Έκλαψα όταν διαπίστωσα πως σε καιρό κρίσης, θα πρέπει να διορθώσω τις βλάβες της κρίσης στο σπίτι μου.  Αλήθεια, αυτή δεν θα μας αφήσει πια; Εδώ, μαζί θα πορευτούμε για πολλά πολλά χρόνια ακόμη;

Επέλεξα λοιπόν, να κοιτώ τα πράγματα από μακριά. Όχι από δειλία ή ηττοπάθεια αλλά εξ εταιτίας μιας πλέον αναγκαίας  ανασύνταξης κι εσωτερικής ανασυγκρότησης. Σ΄αυτό το νησί ανακαλύπτω ό,τι αξίζει  το ρίσκο για κολύμπι στ΄ανοιχτά και βουτιά στη βαθιά.

Εγώ το χαλί μου θέλω, νάχω το νησί μου με άλλα λόγια, στη μέση του ωκεανού μου, να είμαι η μόνη του κάτοικος, κι όπως τραβώ τις κλωστές του να λέω το παραμύθι της ζωής από το τέλος προς την αρχή.

Διότι, πώς να το κάνουμε; Το παραμύθι της ζωής, διαβάζεται κι ανάποδα!!

(απόσπασμα από υπό συγγραφή μυθιστόρημα)

συνεχίζεται..

Μυθικός χρόνος

Σημαντική παράμετρος στην αντίληψη του χρόνου είναι η συνείδηση του μύθου ως «αληθινής ιστορίας» και όχι ως παραμυθιού, όπως τον αντιλαμβάνεται ένας μεγάλο τμήμα της ανθρωπότητας. Και τούτο γιατί η έννοια μύθος και η έννοια χρόνος είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένες, καθώς ο μύθος παράγει το χρόνο, του δίνει περιεχόμενο και μορφή. Ανάμεσα στα αποκτήματα του πρωτόγονου ανθρώπου, έτσι όπως τα αξιολογούν οι σύγχρονοι ανθρωπολόγοι, εκτός από τα όπλα, τα σκεύη και τα εργαλεία αναφέρονται επίσης οι χοροί, τα τραγούδια, οι ιστορίες, οι τελετουργίες και τα ονόματα. Όλα αυτά είναι μορφές έκφρασης του μύθου που περνά από γενεά σε γενεά. Ο μύθος και η πραγματικότητα είναι άρρηκτα συνυφασμένες έννοιες με κυριολεκτική έκφραση μέσα στη ζωή. Υπό αυτή την έννοια ο μύθος είναι ζωή και η ζωή μύθος⁹.
Πέρα από αυτό ο μύθος ανάγει τη συνείδηση στην αδιαφοροποίητη αρχή του κόσμου, στον αρχέγονο χρόνο. Η αρχή του κόσμου, της ανθρωπότητας, η αρχή της ζωής και του θανάτου, του ζωικού και του φυτικού βασιλείου, η αρχή του κυνηγιού και της καλλιέργειας, η αρχή της φωτιάς, της λατρείας, των μυητικών τυπικών και των θεραπευτικών δυνάμεων είναι γεγονότα απομακρυσμένα στο χρόνο. Εκεί έχει τα θεμέλιά της η σημερινή ζωή και από εκεί αντλούν την καταγωγή τους οι σύγχρονες κοινωνικές δομές. Οι θείες ή υπερφυσικές οντότητες που δραστηριοποιούνται στο μύθο, τα κατορθώματά τους, οι μοναδικές τους περιπέτειες, όλος αυτός ο θαυμαστός κόσμος είναι μια υπερβατική πραγματικότητα που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Πρόκειται για μια sine qua non συνθήκη στην παρούσα πραγματικότητα.
Ο μύθος είναι ιερή ιστορία. Και τούτο όχι μόνο για το περιεχόμενό της αλλά για τις συγκεκριμένες ιεροφάνειες που θέτει σε κίνηση. Η αφήγηση των μύθων της δημιουργίας ενσωματώνεται στις παγκόσμιες λατρείες, γιατί οι μύθοι είναι από μόνοι τους λατρεία και συνεισφέρουν στο σκοπό για τον οποίο έχουν εγκαθιδρυθεί οι λατρείες σε όλον τον κόσμο. Η υπενθύμιση της δημιουργίας βοηθά τη ζωή του ανθρώπινου γένους, δηλαδή της κοινότητας ή της φυλής. Η υπενθύμιση των μυητικών τελετουργιών βοηθά στην επιβεβαίωση της διάρκειας και της αποτελεσματικότητας της ανθρωπότητας.
Αυτά που ο ο Κ. Τ. Πρέους (K. T. Preuss), ο Μπρόνισλαβ Μαλινόβσκι (Bronislaw Malinowski) και πολλοί άλλοι ακαδημαϊκοί διατύπωσαν με πολυάριθμα και χαρακτηριστικά παραδείγματα, αναφέρονται ουσιαστικά στο γεγονός ότι ο μύθος δεν είναι απλά η αφήγηση μιας ιστορίας, αλλά η βίωση της πραγματικότητας -όχι μια διανοητική αντίδραση σ' ένα αίνιγμα, αλλά μια εξέχουσα πράξη πίστης- μια αναφορά της αρχέγονης πραγματικότητας που ζει στην παρούσα ζωή¹⁰. Άλλωστε, η ύπαρξη του κόσμου είτε τη μελετά κανείς μακροκοσμικά ή μικροκοσμικά δεν είναι συμπαγής και αδρανής. Ανανεώνεται διαρκώς μέσω της αναφοράς στο μύθο. Ο μύθος και η ιερή δράση που συνδέεται μαζί του εγγυάται στην πραγματικότητα την επιβίωση του κόσμου.
Σύμφωνα με τον Πρέους, «ο πρωτόγονος άνθρωπος όχι μόνον επαναλαμβάνει, αλλά ανασυνθέτει μέσω του μύθου την αρχική πράξη της Δημιουργίας»¹¹. Ο αρχέγονος χρόνος είναι δημιουργικός. Δημιουργεί αυτό που συμβαίνει σήμερα, μέσω της επανάληψης του μύθου. Διατηρεί μια εικόνα του κόσμου κατά πολύ διαφορετική από τις συνηθισμένες μας συλλήψεις. Στην πραγματικότητα τίποτα δεν είναι καθορισμένο, τίποτε δεν μπορεί να υπάρξει, εκτός και αν ανανεώνεται διαρκώς, ενεργοποιούμενο από τον μύθο. Αλλά κάτι τέτοιο σημαίνει ότι ο μύθος είναι αιτιολογικός, όχι γιατί εξηγεί κάτι, αλλά γιατί παρέχει εγγύηση για την ύπαρξη του γεγονότος. Τούτο βρίσκει την εφαρμογή του όχι μόνο στις ιδιαίτερες όψεις της ζωής, αλλά στο σύνολο της δημιουργίας. Με άλλα λόγια βρίσκει την εφαρμογή του στη δημιουργική δύναμη που βρίσκεται πίσω από την εκδήλωση κάθε γεγονότος.
Στη σύγχρονη εποχή μόνον υπολείμματα αυτής της μυθικής άποψης για τον κόσμο επιβιώνουν. Αυτό δε σημαίνει ότι η μυθική άποψη είναι νεκρή. Επιβιώνει στις μεγάλες θρησκείες του κόσμου, που ζουν ακριβώς εξαιτίας της μυθικής τους άποψης για τον κόσμο και της αιτιολογικής τους σχέσης με το σωτηριολογικό μύθο. Στην εβραϊκή, στη χριστιανική θρησκεία, στο Βουδισμό, τον Ινδουϊσμό, τον Ισλαμισμό, τον Μανδαϊσμό, σε όλες σχεδόν τις αποκαλούμενες μεγάλες ή μικρές θρησκείες του κόσμου υπάρχει ο μύθος της δημιουργίας αλλά και της λύτρωσης, που είναι στην πραγματικότητα μια δεύτερη δημιουργία. Υπάρχουν επίσης τα μυστήρια, καθιερωμένα από τα κεντρικά πρόσωπα κάθε θρησκείας. Σε κάθε, λοιπόν, ενεργοποίηση των μυστηρίων, οποιαδήποτε και αν είναι η εξωτερική μορφή τους, αυτό που αναβιώνει είναι το ρεύμα της ανανέωσης του κόσμου που κουβαλούν εν δυνάμει μέσα τους οι θρησκείες.
Σήμερα η θρησκεία είναι ο κατεξοχήν αντιπρόσωπος της μυθοποιητικής σκέψης, γιατί στα δρώμενά της απεικονίζονται οι σημαντικότερες μορφές της πραγμάτωσης του μύθου. Από αυτή την άποψη, λοιπόν, η συμμετοχή στα δρώμενα μετατρέπει το βιωμένο χρόνο σε μυθικό χρόνο, τον χρόνο της έναρξης της Δημιουργίας, της μέσης και του τέλους που υποδεικνύεται από την «πρόνοια» ή τους ίδιους τους εαυτούς μας ως συμμέτοχους στη δημιουργία. Ένα έξοχο παράδειγμα αυτής της αλληλοσύνδεσης της αρχής της μέσης και του τέλους βρίσκεται στους πρώτους στίχους της Θείας Κωμωδίας του Δάντη. Στο μέσο της ζωής του ο ποιητής βρίσκεται στο σκοτάδι. Ένα τέρας απειλεί να τον οδηγήσει στον τόπο όπου «ο ήλιος είναι σιωπηλός». Σε αυτό το σημείο μια νέα αρχή πρέπει να γίνει, ένας νέος μύθος να προφερθεί. Κι έτσι γίνεται! Η αρχαιότητα τον παίρνει από το χέρι και τότε όλα τα πλούτη της κόλασης, του καθαρτήριου και του παράδεισου διαχύνονται μέσα στη ζωή του ως νέο περιεχόμενο. Εξαγνισμένος, μεταμορφωμένος τραβά το δρόμο του.
Όπως το εξέφρασε ο Κ. Γκ. Γιουνγκ, «Θα ήταν λάθος να πιστέψουμε ότι ο ποιητής εργάζεται με υλικά που παίρνει από δεύτερο χέρι. Πηγή της δημιουργικότητάς του είναι η αρχέγονη εμπειρία, για αυτό χρειάζεται μυθολογικό υλικό για να της δώσει μορφή. Ο Γκαίτε ψαχουλεύει στον Κάτω Κόσμο της ελληνικής αρχαιότητας. Ο Βάγκνερ αντλεί από όλο το σώμα της σκανδιναβικής μυθολογίας, ενώ ο Νίτσε επιστρέφει στην ιερατική λειτουργία και αναδημιουργεί το θρυλικό προφήτη των προϊστορικών εποχών».
Από αυτή την άποψη οι αυθεντικοί ποιητές είναι εκείνοι που βιώνουν το μυθικό χρόνο. Όλοι εμείς οι υπόλοιποι συνηθίσαμε τον ομογενοποιημένο χρόνο του ρολογιού μας, αυτόν που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα.


πηγή:  http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CF%82

Μην το συζητάς, εννοείται!!

Κυριακή πρωί, άρωμα βανίλιας και πολλά υποσχόμενου γιασεμιού. Η άνοιξη εγκυμονούσα στο μπαλκόνι. Ομοίως στην απέναντι πλατεία.
Η ακοή έχει οξυνθεί τελευταίως καθώς βρίσκομαι συνεχώς σε αναμονή των υπερατλαντικών τηλεφωνημάτων του γιου μου. Η serenade του Schubert μπερδεύεται (καθόλου γλυκά) με τις στριγγλιές των φρένων των αυτοκινήτων στο φανάρι της γωνίας-την καταδίκη μου! γεννήθηκα στο βουνό, πώς κατέληξα στο τρελαμένο άστυ; Μα αυτή είναι άλλης ώρας κουβέντα.
 Σχίζω τις ζελατίνες των εφημερίδων-παλιά Κυριακάτικη συνήθεια. Μυρωδιά πλαστικού και καθόλου μυρωδιά χαρτιού.Δεν έχει αυτή την ευγενική πολυτέλεια το ιλουστρασιόν χαρτί. Νοσταλγώ; -Άλλης ώρας κουβέντα κι αυτή.
Επιλογές άπειρες μέσα απ΄τις πολύχρωμες ιστορίες των εφημερίδων:οικονομία, πολιτική, πλανήτης γη (μόλις θυμήθηκα πως μου τέλειωσαν τα planet, μα άλλης ώρας  κουβέντα αυτή).
Αφιερώματα. Ο Μητροπάνος δικαιώθηκε μετά θάνατον,το λαϊκό είναι πολιτισμός -λατρεύω το ζεϊμπέκικο, μα αυτό το συζητάμε αργότερα.
Εκλογές και διαφημίσεις προϊόντων αδυνατίσματος, στην ίδια σελίδα!Χλιδή! (θα χάσω ποτέ τα παραπανίσια κιλά της κλιμακτηρίου; Αυτό ας μην το συζητήσουμε).
Ας βάλω ακουστικά. Η κόρη μου δεν εκτιμά τις μουσικές μου επιλογές κι εγώ δεν θέλω να ακούω τα φρεναρίσματα. Ταύτιση μέσα απ΄τη διαφορετικότητα.  Μ΄αρέσει. Να πατήσω like αλλά πως;
Ένθετα περιοδικά μόδας, γλιστρούν σαν χέλια από τα χέρια τονίζοντας έντονα όλα τα ανωτέρω. Εντοπίζω ενδιαφέρον άρθρο για τις food desert περιοχές των ΗΠΑ της Σώτης Τριανταφύλλου. Καλό. Με βγάζει απ΄την ενδοσκόπηση για λίγο. Κάποιοι πεινούν μέσα στην αφθονία. Κάποιοι πεινούν κυριολεκτικά. Ο γιος μου, μου μίλησε για τα παιδιά στην Κεΰλάνη με τις πρησμένες κοιλιές απ΄την πείνα. Αρνήθηκε να φωτογραφίσει το αίσχος. Ντράπηκα που του το ζήτησα. Μεγαλώνει αστραπιαία. Γερνάω αστραπιαία. Ταύτιση μέσα απ΄τη διαφορετικότητα και μου αρέσει. Μα εδώ χωράει dislike. Πώς να το πατήσω;
Φεγκ σούι της άνοιξης: "Πετάξτε ό,τι παλιό. Ανανεωθείτε. Ανανεώστε το χώρο σας." Δηλαδή τώρα που παλιώνω θα με πετάξουν;  Κι αυτά για το παλιό καλό κρασί ήταν παραμύθια; ( και το παλιό καλό κρασί μου τέλειωσε... διαπιστώνω πως είμαι νοικοκυρά της ευκαιρίας κι όχι ευκαιριακή μιας και μάλλον δεν είχε σχετική προσφορά το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς.. Πού να τρέχω αλλού;)
Νέο άρωμα λανσάρει γνωστή εταιρεία. Μια σταγόνα αρκεί για να αλλάξει τις μέρες του επερχόμενου καλοκαιριού. Και τις νύχτες. Σπεύσατε! 
Το σκουλαρίκι-νέο σχέδιο επίσης, μην το φορέσετε με  άλλο αξεσουάρ.  Η Άρτα και τα Γιάννενα επιτρέπονται μόνο ως ταξιδιωτικοί προορισμοί. (Ακρίβυνε η βενζίνη τόσο που καλύτερα να ψάξω για φωτογραφίες και βίντεο στο google..έτσι περνά ο καημός και ..άλλης ώρας κουβέντα).
Ρωμαίος και Ιουλιέτα στην Αθήνα. Θα το χάσω κι αυτό, όπως έχασα πέρυσι τον Boccelli αλλά και τον  Τσιτσάνη  πριν χρόνια. Εδώ που τα λέμε κι αυτοί θα με χάσουν.  Στα μάτια και στ΄αυτιά μου δεν ελπίζουν να βρουν την αθανασία; (κι εγώ το ίδιο ελπίζω, αλλά αυτή είναι άλλη κουβέντα).
Κλήση στο skype διακόπτει τον Schubert. Δεν έχει ελπίδες ν΄ακουστεί τελικά. Θα ακούσω κάτι άλλο πιο ευοίωνο. Κυριακή είναι εξάλλου. Προλαβαίνω. Προλαβαίνω;
-Κοιμάσαι;
-Όχι, αφού σου μιλάω!
- Είσαι καλά;
-Μην το συζητάς, εννοείται!
-Νεύρα;
-Μην το συζητάς, εννοείται!
-Πάλι με εφημερίδες παλεύεις;
-Μην το συζητάς, εννοείται!! (αγριεύω πια)
-Καλά, κλείνω..
-Μην το συζητάς, εννοείται!! (έξαλλη, αφού το ξέρει τις Κυριακές με πιάνει η νοσταλγία για τις Παρασκευές)

Κλείνω τα μάτια μου και ο έσω εαυτός σκαλίζει υποδόρια με τα νύχια του και με πονά. Εγωϊσμός, αλλά αυτή είναι άλλη κουβέντα.

Την ίδια στιγμή, έξω, χαλάει ο Κόσμος.


*********************
2012

«ΑΣ ΜΗΝ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ-ΚΑΤΕΡΙΝΗ»-η παρουσίαση

«ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ»

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Αναδύθηκε δάσος ζοφερό, απ΄ το πνεύμα μας

Κι εκάλυψε τον ορίζοντα.

Μόνο ατραποί τρυπώνουν

Και χάνονται μέσα στο φόβο.

Μέλλον, δεν φαίνεται.

Τρέχουν ανύποπτα

για ό,τι γίνεται πάνω τους, τα παιδιά,

ενώ γέρνοντας γύρω και κάτω από τα πόδια τους

(ως ν΄ακούν τη βοή και να βλέπουν το σύννεφο)

σαν ένα απέραντο υπαίθριο εκκλησίασμα,

τα λουλούδια προσεύχονται..

****************

Όταν πριν μερικούς μήνες (Πάσχα 2011), η  διαδικτυακή εθελοντική ομάδα δράσης ΑΣ ΜΗΝ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ, δημιούργησε στο διαδίκτυο μια εκδήλωση με την οποία καλούσε καθένα από τα μέλη της  να βοηθήσει όπως μπορεί για τη συγκέντρωση βιβλίων τα οποία και θα δώριζε στα παιδιά που νοσηλεύονται στις ογκολογικές κλινικές των νοσοκομείων της χώρας, η πρώτη σκέψη ήταν : «ναι, ας βγάλουμε μια ανακοίνωση, ας κοινοποιήσουμε το γεγονός, ας καλέσουμε πολίτες να συμβάλλουν όπως μπορούν, στέλνοντας βιβλία που δεν χρειάζονται πια ή έχουν τη διάθεση να τα χαρίσουν σε συνανθρώπους που τα χρειάζονται περισσότερο και μάλιστα παιδιά».

Η ανταπόκριση ήταν μεγάλη και μέσα σε ελάχιστες μέρες συνάδελφοι εργαζόμενοι στο νοσοκομείο Κατερίνης συγκέντρωσαν 80 περίπου βιβλία τα οποία και στάλθηκαν στην Αθήνα για αμπαλάρισμα και διανομή.  

Αν και η προθεσμία είχε λήξει , οι συνάδελφοι αλλά και οι πολίτες της Πιερίας συνέχιζαν να στέλνουν στην Κοινωνική Υπηρεσία τις βιβλιο-δωρεές τους. Άρχισαν πάλι να συγκεντρώνονται βιβλία, μόνο που αυτή τη φορά δεν είχαμε που να τα προωθήσουμε.

 Έτσι, προέκυψε η ιδέα της δημιουργίας  μιας ξέχωρης δράσης, συνέχεια της  μεγάλης Πανελλαδικής δράσης της ομάδας μας, που αφορούσε στην Πιερία και στα παιδιά που νοσηλεύονται στο δικό μας νοσοκομείο και στους συνοδούς ή τους γονείς τους.

Ενημερώσαμε πως συγκεντρώνουμε μεταχειρισμένα αλλά σε καλή κατάσταση παιδικά βιβλία αλλά και ενηλίκων, με σκοπό τη δημιουργία μιας μικρής βιβλιοθήκης της παιδιατρικής μας κλινικής. Από 1  μέχρι τα τέλη Αυγούστου, κινητοποιήσαμε μέσα από τη ΔΙΟΝ τηλεόραση, τα τοπικά  blogs, τον τοπικό τύπο, το δημοτικό ραδιόφωνο και με ανακοινώσεις στις προσωπικές μας σελίδες στο facebook ,τους φορείς και τους πολίτες της περιοχής κι όχι μόνο.

Η δράση έγινε γρήγορα γνωστή και τα αποτελέσματά της σας παρουσιάζουμε σήμερα με ιδιαίτερη χαρά. Δωρεές από όλη την Ελλάδα κατέφθασαν συγκινώντας μας συχνά με τις ευχές και τα ζεστά λόγια των δωρητών. Κι όταν κάποτε  η κούραση περίσσεψε, ήταν τα ίδια λόγια που έδιναν κουράγιο να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε τη μέρα αυτή που θα μπορούσαμε να δανείσουμε στο πρώτο παιδί ένα βιβλίο της βιβλιοθήκης μας. Με την άδεια και την ενθάρρυνση της διοίκησης:

Συγκεντρώθηκαν μέχρι σήμερα καταχωρημένα 466 βιβλία από τα οποία 286 παιδικά βιβλία, 57 εφηβικά, 113 ενηλίκων και  δημιουργήθηκε χωριστά τμήμα Πιεριέων δημιουργών.

Οι τίτλοι διόλου ευκαταφρόνητοι καθώς δεσπόζουν μεταξύ άλλων έργα των: Παπαδιαμάντη, Καβάφη, Ζωρζ Σαρρή, Τριβιζά, Π.Δέλτα, Βενέζη,Ζολά,Έκο,Έσσε, Αλιέντε, Ζωγράφου,Άλλαν Πόε, Μάστορη, Ζέη, Πέτροβιτς, Ζαίρη, Βαρελά,Σπύρου, Κοέλο  και νεότερων συγγραφέων και ποιητών, ξενόγλωσσα βιβλία αλλά και βιβλία ιστορίας, θρησκευτικού περιεχομένου, δημιουργικής απασχόλησης των παιδιών, ηθοπλασίας, μυθολογία, παραμύθι, μυθιστόρημα, ποιητικές συλλογές.

Η αρχειοθέτηση έγινε από την ομάδα μας, ανά κατηγορία βιβλίου, με ένα απλό αριθμητικό σύστημα ώστε να διευκολύνουμε κι όχι να παρακωλύουμε το έργο των υπαλλήλων της παιδιατρικής κλινικής.

Μέχρι σήμερα, δεχόμαστε συνεχώς νέες προσφορές αγάπης και  αλληλεγγύης  από τον άνθρωπο για το παιδί, όχι μόνο βιβλία αλλά και παιχνίδια, ειδικά για κείνο το παιδί που νοσηλεύεται, έχοντας την πεποίθηση πως το βιβλίο είναι και θα είναι ο καλύτερος φίλος και η καλύτερη συντροφιά για το παιδί ή το γονέα-συνοδό του.

Κυρίες και Κύριοι, συνάδελφοι και συναδέλφισσες εργαζόμενοι του νοσοκομείου μας, ευχαριστούμε όλες και όλους όσοι παρευρίσκεστε εδώ.

Ευχαριστούμε, με την ευκαιρία που μας δίνετε, τον καθένα και την καθεμιά ξεχωριστά για την προσφορά τους, το ενδιαφέρον και τη συμπαράσταση . Ευχαριστούμε τέλος τα βιβλιοπωλεία της Κατερίνης, τους συλλόγους ΣΠΕΚΟ και IRA, και τους δημιουργούς/συγγραφείς που διέθεσαν στη βιβλιοθήκη μας τα έργα τους.

Καταφέραμε, και σας παρουσιάζουμε σχεδόν 500 βιβλία, πεντακόσιες νέες ελπίδες εμβολιασμού με το  υγιές «μικρόβιο» της αγάπης για τη λογοτεχνία, μιας αντίληψης εθελοντισμού και ανιδιοτελούς προσφοράς. Το έργο της ομάδας μας, την οποία στην Πιερία έχω την τιμή να εκπροσωπώ, να είσαστε σίγουροι πως δεν σταματά εδώ. Θα είμαστε στη διάθεσή σας κάθε φορά που θα μας χρειαστείτε για τον ίδιο σκοπό.

Με την ευχή το Νοσοκομείο μας να μην χρειαστεί να νοσηλεύσει ποτέ κανένα παιδί, αλλά σε κάθε περίπτωση που αυτό κριθεί αναγκαίο, η βιβλιοθήκη μας να αποτελέσει  για το ίδιο και τους συνοδούς του παρηγορητική συντροφιά, σας εύχομαι από καρδιάς

« Καλά Χριστούγεννα»

Μίνα Παπανικολάου

Υπεύθυνη της εθελοντικής ομάδας δράσης στην Πιερία

ΑΣ ΜΗΝ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ-ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Βιβλιοθήκη Γ.Ν. Κατερίνης 20/12/2011

6^Οχλμ Κατερίνης-Αρωνά 

,Θ.Σακελλαρίου (αντιπρόεδροςΔΣ),Μ.Παπανικολάου (εθελόντρια-υπάλληλος του ΓΝ Κατερίνης),Α.Φαρμάκης (Δ/τής ΨΝΠΟ & ΓΝ Κατερίνης)

Βιβλιοθήκη-Αναγνωστήριο-Παιδική Χαρά

κος Αδαμόπουλος-Γραμματέας του IRA Πιερίας

κ.Τόνας (Δ/ντής 14ου Δημ.Σχολείου)-Μαθήτρια-Μ.Παπανικολάου,Θ.Σακελλαρίου (αντιπρόεδροςΔΣ),Μ.Κοσμαδάκης (πρώην Δ/τής ΨΝΠΟ),Α.Φαρμάκης (Δ/τής ΨΝΠΟ & ΓΝ Κατερίνης)

Βιβλιοθήκη-Αναγνωστήριο-Παιδική Χαρά

Βιβλιοθήκη-Αναγνωστήριο

ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΝΩΣΗ ΑΣΤΥΝ. ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ-Τοπική Διοίκηση Πιερίας

"ΑΣ ΜΗΝ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ-ΚΑΤΕΡΙΝΗ"

 

ΞΕΝΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ-ΠΟΙΗΣΗ

..

ΠΙΕΡΙΕΙΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

..

ΕΦΗΒΙΚΗ-ΝΕΑΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ (αριστερά)-ΠΑΙΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ (δεξιά)

..

ΠΑΡΑΜΥΘΙ-ΒΙΒΛΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ 

..

ΕΛΛΗΝΙΚΗ και ΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ-ΠΟΙΗΣΗ

ΠΑΡΑΜΥΘΙ-ΒΙΒΛΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ 

ΠΑΡΑΜΥΘΙ-ΒΙΒΛΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ 

 

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

♥ Φίλοι μου σας ενημερώνω πως ορίστηκε ημερομηνία για την παρουσίαση των βιβλίων που συγκεντρώθηκαν από την εθελοντική δράση μας "ΑΣ ΜΗΝ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ-ΚΑΤΕΡΙΝΗ" για τη δημιουργία της βιβλιοθήκης της παιδιατρικής κλινικής στο Νοσοκομείο Κατερίνης. 

400 τίτλοι βιβλίων θα βρίσκονται στη διάθεση των παιδιών και των συνοδών τους. 

Παρασκευή 23/9 στις 6,00 μμ θα γίνει η παρουσίασή τους στο κοινό και στα ΜΜΕ. 

Όποιος/α επιθυμεί μπορεί να παρευρεθεί..Είσαστε όλοι/ες ΕΥΠΡΟΣΔΕΚΤΟΙ/ΕΣ!! ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ♥~ Μίνα Παπανικολάου ~ 

Διεύθυνση: Γενικό Νοσοκομείο Κατερίνης-6ο χλμ Κατερίνης- Αρωνά

 ΥΓ: ..Μπράβο αξίζει σε όλες κι όλους εκείνες/ους που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα.Αρχίζουμε να στέλνουμε ευχαριστήριες επιστολές-προσωπικά στον καθένα και στην καθεμιά (στις περιπτώσεις που αναγράφονταν πλήρη στοιχεία αποστολής) και επίσης σε όποιο βιβλίο έλειπε το όνομα του δωρητή (στην περίπτωση που είχαμε επίσης πλήρη στοιχεία), το καταγράψαμε κι έτσι ανά πάσα στιγμή στο μέλλον ο καθένας μας/σας μπορεί να αναζητήσει και να μάθει την τύχη της δωρεάς του. Είναι θεμιτό καθώς τα βιβλία ανήκουν μόνο στα παιδιά μας. Σας ευχαριστώ και πάλι!!

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ένας υπέροχος Αύγουστος Ι

Διαδικτυακή ομάδα εθελοντικής δράσης:

ΑΣ ΜΗΝ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ-ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Σε συνέχεια της προηγούμενης δράσης της ομάδας , η οποία στέφθηκε με επιτυχία και αφορούσε στη συγκέντρωση βιβλίων για τις ογκολογικές κλινικές των Νοσοκομείων της χώρας, συγκεντρώνουμε παιδικά βιβλία για το νεοϊδρυθέν Νοσοκομείο της Κατερίνης και με σκοπό την δημιουργία και εκεί μιας ολοκληρωμένης βιβλιοθήκης για το παιδιατρικό τμήμα μας.
Κινητοποιούμε από 02/08/11 και μέχρι την 31/8/11 την τοπική κοινωνία της Πιερίας κι όχι μόνο, καλώντας τους ενδιαφερόμενους τοπικούς φορείς και τους πολίτες να συνεισφέρουν προς αυτόν τον στόχο.
Από την προηγούμενη δράση μας, περίσσεψαν βιβλία κι αυτό αποτέλεσε έναυσμα για συνέχιση της εθελοντικής προσπάθειας της ομάδας.

Διεύθυνση αποστολής:
ΓΝ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ
6ο ΧΛΜ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ-ΑΡΩΝΑ
ΤΚ:60100
για την εθελοντική δράση:"ΑΣ ΜΗΝ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ!"
ΥΠΟΨΗΝ: κ.ΕΛΕΝΗΣ ΜΥΛΩΝΑ & κ.ΜΙΝΑΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Σας ευχαριστούμε
το μέλος της διαδικτυακής ομάδας:Μίνα Παπανικολάου
εκ μέρους της διαδικτυακής ομάδας:Βάσω Αλεβίζου
η προϊσταμένη Κοινωνικής Υπηρεσίας:Ελένη Μυλωνά
https://www.facebook.com/event.php?eid=140621306021790

Κατά πού πέφτουν τ΄ αστέρια;-Χρονογράφημα

"Κατά πού πέφτουν τ΄αστέρια;"   της Μίνας Παπανικολάου

.....νύχτα ατέλειωτη...στην ταράτσα μια σεζλόγκ ένα ραδιοφωνάκι σαν εκείνα τα αντικέ..τα τσιγάρα (φανατικοί θαυμαστές μου) κι εγώ τα τιμώ δεόντως..
Και περιμένω τα πεφταστέρια..
Μέχρι τότε, ας τα πούμε λιγάκι κύριε Θεέ.Καιρό έχουμε να μιλήσουμ οι δυό μας.
Πού χάθηκες;..μιας και τόφερε η κουβέντα δηλαδή..
Πού γυρνάς; Εντάξει, αν γυρνάς και λύνεις προβλήματα το δέχομαι. Αν γυρνάς όμως μόνο για να βλέπεις τί ωραία τα καταφέρνουμε και μόνοι μας, μάλλον λάθος κάνεις.. Τώρα βέβαια,τί να σου πω κι εγώ; Μήπως ξέρω;  Άνθρωπος είμαι κι εσύ Θεός.
Πώς πορεύεσαι εκεί πάνω; αντέχεις ακόμα; Να σου πω την αλήθεια ούτε κι εγώ ξέρω πώς αντέχουμε κι εμείς εδώ κάτω!! Μη νομίζεις, είναι που βεβαιωθήκαμε δυστυχώς για τις περιορισμένες δυνατότητές μας, μας πείσανε δηλαδή...ίσως τους αφήσαμε κιόλας..Δεν ξέρω, τί να πω κι εγώ; Βλέπεις είμαι απλά άνθρωπος.. Εδώ εσύ γκοτζάμ Θεός κι απορείς, εμείς εδώ πώς να βρούμε τις απαντήσεις;
Αλήθεια, πού γύρναγες; Πες μου, δεν θα το πω πουθενά,ειλικρινώς δεν θα μιλήσω...
Όταν γίνονταν όλα, τώρα τα βλέπω σαν ταινία να περνούν μπροστά μου ξέρεις...πού ήσουν;
Όταν απλώνονταν τα δίχτυα του ψεύδους, πού ήσουν, όταν σκοτώνονταν παιδιά, όταν γκρεμίζονταν άγγελοι, όταν ..όταν...  Άσε,ξέρω θα πεις πως μας άφησες μόνους να επιλέξουμε το δρόμο μας, για να μή σου ρίξουμε το φταίξιμο, πως τάχα μας κάνεις ό,τι θέλεις..
Ωραία είπαμε..και τώρα;  Άντε να σε χαρώ...πάρε ένα σφουγγάρι και ή ρούφηξε τα απόνερα ή σβήσε τα κατορθώματά μας...
Πάντως να ξέρεις,εγώ άλλο άνθρωπος δεν θέλω να είμαι, θέλω να γίνω Θεός.. Για να λείπω... Μ' ακούς; για να Λείπω...
 Σςςςςςςςςςςς , άσε μη μιλάς τώρα.
Κοίτα, ξεκόλλησε από τον ουρανό σου ένα αστέρι. Σε αυτό το σημείο οι άνθρωποι κάνουν μια ευχή. Εγώ με την κουβέντα που πιάσαμε (που έπιασα δηλαδή για να λέμε την πάσα αλήθεια.. εσύ τίποτα), έχασα την ευκαιρία.
Ξόδεψα τις ευχές γράφοντάς τες  σε κάτι μπιλιέτα ξεφτισμένα με ημερομηνίες επετείων.. Καλά πού να θυμηθείς τώρα κι εσύ; Τί σου λέω; εεε;;
  Ώρα για ύπνο, δηλαδή εσύ πρέπει να πας για ύπνο. Εγώ θα το ξενυχτήσω. Πού ξέρεις, μπορεί τη δουλειά σου να την κάνουν τα αστέρια.. Υπερωρία δουλεύουν κι αυτά φαίνεται..
Ίσως μπορέσω να κάνω μια ευχή μέχρι το τέλος της νύχτας..Να βρω αυτή τη Λέξη τέλος πάντων, που στα μάτια της οι άνθρωποι θα αντικρίσουν όλον τον κόσμο. Σου το είπα;  Αν τη βρω, θα τη χαρίσω!! Σ' αγαπώ πάντως να το θυμάσαι. Αν το θυμάσαι.. Θυμάσαι;

Μίνα Παπανικολάου

© 2010