Η ΑΠΛΕΤΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

 της ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο βία, αδικία, σε έναν κόσμο γεμάτο συμφέρον και αβεβαιότητα, υπάρχουν άνθρωποι, που σαν συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα, ανάμεσα στην αυξανόμενη ένταση και στην οργή, μας αποκαλύπτουν την αχτίδα φωτός. Με τρυφερότητα, υμνώντας την αγάπη και την ελπίδα, τη ζωή και τη φύση, αυτοί οι άνθρωποι, μας κάνουν να περηφανευόμαστε και να χαιρόμαστε το συναρπαστικό παρελθόν, την αιώνια ιστορία μας και τον λαμπρό μας πολιτισμό.
Η Πιερία είναι αναμφίβολα ένας ευλογημένος τόπος , γεμάτος από θαύματα. Οι αισθήσεις μας μπορούν άνετα να χαρούν τα λαμπρά τοπία της, το παρελθόν της και τον τοπικό της πολιτισμό. Και όλα αυτά κάτω από τη ζεστασιά του μαγευτικού μεσογειακού ήλιου….. Μέσα στα θαύματα αυτού του τόπου, ανήκει και μια ομάδα χαρισματικών και ευαίσθητων ανθρώπων, δημιουργών της ελπίδας, της χαράς και της συνέχισης του πολιτισμού. Στο άκουσμα τους, ο τοπικός πολιτισμός είναι ακόμη πιο ισχυρός και εμφανής. Οι σύγχρονοι Πιεριείς, οι σύγχρονοι ποιητές… είναι εκείνοι που προσφέρουν μια πλούσια παλέτα χρωμάτων, γεμάτη από ποικιλία ήχων και μελωδιών, ενώ καθώς αποπνέουμε από τις δεξιότητές τους, πλημμυρίζουμε από δέος , νότες αισιοδοξίας και γαλήνη. Ένα τέτοιο μίγμα αισθήσεων βιώσαμε όλοι εμείς, την περασμένη Κυριακή, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κατερίνης, με αφορμή τη βραδιά «Μουσική και Ποίηση», από τους ποιητές Ελένη Ζαραμητροπούλου, Κώστα Ζούνζουρα, Αντώνη Κάλφα, Θάνο Κόσυβα, Θεοχάρη Μπικιρόπουλο, Αργύρη Ολοκτσίδη, Ευγένιο Ολύμπιο, Μάγδα Παπαδημητρίου, Μίνα Παπανικολάου, Μαίρη Σαρρή και Γιάννη Σιδηρόπουλο.

μια ασυμβίβαστη ποιήτρια
Η βραδιά ήταν μαγευτική, οι ποιητές μας «ταξίδεψαν» με τα ποιήματα τους και ο Μπάμπης Ναβροζίδης με τους εξαίρετους μουσικούς του και τους εξαιρετικούς ερμηνευτές στο τραγούδι, μελοποίησαν τα ποιήματα των μοναδικών καλλιτεχνών μας, όπως ποτέ δεν είχαμε φανταστεί όλοι οι παρευρισκόμενοι. Εντύπωση μας έκαναν όλοι οι ποιητές, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο και με το δικό του μοναδικό και φινετσάτο ταμπεραμέντο. Εγώ όμως θα σταθώ σε μια ασυμβίβαστη ποιήτρια, σε μια “αιώνια έφηβη”, εκεί όπου το πάντρεμα ενός καταπληκτικού και ευαίσθητου χαρακτήρα (της) σε συνδυασμό με την ποίηση, έβγαλε την εξαιρετική προσωπικότητα. Και αναφέρομαι στη Μίνα Παπανικολάου, μια ιδιαίτερα ευγενική και πρόσχαρη παρουσία, στα καλλιτεχνικά δρώμενα της Πιερίας και όχι μόνο. Μια καταξιωμένη και δημοφιλής ποιήτρια της εποχής μας, που μέσα από τα ποιήματα της, αναβλύζουν ο έρωτας, ο φόβος, η δύναμη, η τρυφερότητα, η νοσταλγία, η ελπίδα. Η Μίνα Παπανικολάου γέμισε πραγματικά το χώρο, με την δυναμική της παρουσία και ευθύτητα, σε συνδυασμό με την παιδική της «αγέραστη» ειλικρίνεια.

Με ευαισθησία και απλότητα…..
Η Μίνα Παπανικολάου με την παιδική «αγέραστη» ειλικρίνεια της, είναι διαλλακτική στις απόψεις και με λόγο, όπως θα διαπιστώσετε, άμεσο, εύστοχο, κατανοητό. Άνθρωπος με χιούμορ που με έκανε να την συμπαθήσω ακόμη περισσότερο. Μια εξαιρετικά συγκινητική και διαφωτιστική συνάντηση που συνεχίστηκε και την επόμενη μέρα στο σπίτι της. Ένιωσα ιδιαίτερα τυχερή που είχα την ευκαιρία να έρθω σε επαφή με μια ποιήτρια του ύψους της κυρίας Παπανικολάου – Ρίζου, δείχνοντας ιδιαίτερα πρόθυμη και φιλική, προκειμένου να απαντήσει σε κάθε μου ερώτηση. Για να είμαι ειλικρινής, αλλιώς φανταζόμουν τη συνάντηση μας. Περίμενα να μιλήσει η ίδια περισσότερο, και να μας δώσει τα φώτα της για τα προβλήματα που μαστίζουν την εποχή μας, για την απαισιοδοξία που κυριεύει τους Έλληνες, σε συνδυασμό με τα ποιήματα της που μας δίνουν άπλετη αισιοδοξία. Πραγματικά όμως, δεν χρειάστηκε να της κάνω πολλές ερωτήσεις, καθώς το γούστο και η καλλιτεχνική της φύση είναι εμφανή ακόμη και από τη διακόσμηση του καλόγουστου σπιτιού της. Οι πίνακες, κομμάτι από τις δεξιότητές της, αναδύουν την ενεργή φαντασία, τη ζεστασιά και τη χαρά της ζωής, που πλημμυρίζουν από μέσα της.
Η σύγχρονη καλλιτέχνης από την Πιερία, αποτελεί ένα μίγμα μιας πολυτάλαντης μητέρας, συζύγου, φοιτήτριας, εργαζόμενης, φίλης…. Η Μίνα Παπανικολάου γεννήθηκε το 1969 στη Βροντού Πιερίας. Η πνευματική της ανάπτυξη που οφείλεται στους γονείς της, δεν είχε καμία σχέση με την πραγματική της ηλικία. Από το δημοτικό ακόμη, όπως μου εκμυστηρεύτηκαν, είχε μια σταθερή ευκολία στην απορρόφηση γνώσεων και δίψα για πληροφορίες. Ερεθισμάτων ικανών να διατηρήσουν το ενδιαφέρον της στην εφηβική της ηλικία. Δώρα από τους γονείς της αντί παιχνιδιών ζητούσε μόνο βιβλία Από το αναγνωστικό κάθε χρονιάς κρατούσε τους τίτλους των αποσπασμάτων και ό,τι κέντριζε το ενδιαφέρον της αυτό τους ζητούσε. Αγαπημένος συγγραφέας και ποιητής ο Μενέλαος Λουντέμης. Το 1991 αποφοίτησε από το Τ.Ε.Ι. Αθήνας, από το Τμήμα Διοίκησης Μονάδων Υγείας και Πρόνοιας. Το πρόσωπό της γεμίζει φωτεινότητα και ζεστό χαμόγελο όταν αναφέρεται στην οικογένειά της «είμαι παντρεμένη από το 1991 και τα παιδιά μου ο Κωνσταντίνος και η Ευγενία είναι όλη η ζωή μου. Οτιδήποτε κάνω στρέφεται γύρω από αυτά και για αυτά, όπως όλων των γονιών οι ζωές. Στα μάτια τους αναζητώ την επιβεβαίωση και είναι οι αυστηρότερη κριτές μου. Το αστείο είναι πως επειδή τα απέκτησα ενόσω ήμουν παιδί κι εγώ-πολύ νέα με τα σημερινά δεδομένα, νοιώθουν την ανάγκη συνεχώς να με προστατεύουν σαν να είμαι συνομήλικη και πιο αδύναμη από τα ίδια.». Συνεχίζοντας να απορροφά γνώσεις και να επιδεικνύει ιδιαίτερες ικανότητες καθ όλη την ανάπτυξή της, το 2005 ολοκληρώνει με επιτυχία το πρώτο της μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Υπηρεσιών Υγείας του Ε.Α.Π. Το 2008 αποφοιτεί από το Πάντειο Πανεπιστήμιο με σπουδές στη Δημόσια Διοίκηση και κατεύθυνση τα Δημόσια Οικονομικά. Παράλληλα εργάστηκε στην Κατασκήνωση Ηλικιωμένων και ΑΜΕΑ της Λεπτοκαρυάς, στο ΨΝΠΟ, στο Νοσοκομείο «Παπαγεωργίου», στο Ταμείο Εμπόρων και μετέπειτα με τη συνένωση των ταμείων Ο.Α.Ε.Ε. και τώρα στο Γ. Ν. Κατερίνης. Παράλληλα συνεχίζει να σπουδάζει και ολοκληρώνει σε λίγο καιρό τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Μακεδονία της Θεσσαλονίκης το μεταπτυχιακό πρόγραμμα Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής, με κατεύθυνση τη Συνεχιζόμενη Εκπαίδευση. Υπήρξε καθηγήτρια Αγγλικών, εκπαιδεύτρια ΝΕΛΕ και εκπαιδεύτρια στο ΔΙΕΚ Κατερίνης σε μαθήματα management. Έρευνές της στα πλαίσια του δεύτερου μεταπτυχιακού της, παρουσίασε σε συνέδρια στην Ελλάδα. Και όλα αυτά χάρη στη βοήθεια και τη συμπαράσταση του συζύγου και των παιδιών της.

για το σύνολο του ποιητικού της έργου….
Η Μίνα Παπανικολάου κάνει ποίηση σε μια εποχή που οι περισσότεροι ποιητές κάνουν δημόσιες σχέσεις. Όσα χρόνια κι αν περάσουν η ασυμβίβαστη ποιήτρια, θα παραμένει η ποιήτρια των νεοτέρων γενιών, αφού με τους νέους, πάντα βρίσκει τον τρόπο να «συνομιλεί….» μέσα από τα ποιήματά της με πόνο, οργή, πάθος και απέραντη ευαισθησία... Πάνω από όλα η Μίνα είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα στο χώρο της ποίησης, της κοινωνίας, της χώρας μας. Μια ποιήτρια που αγαπήθηκε και αγαπιέται, διαβάστηκε και διαβάζετε, με τη φωνή της γενιάς της….. με ραγισμένη φωνή…. με αγάπη…. με ειλικρίνεια…. με ένταση…. Γιατί πάνω από όλα, η Μίνα Παπανικολάου, απέδειξε και αποδεικνύει έμπρακτα μέσα από τα ποιήματα της, πως είναι ένας ασυμβίβαστος άνθρωπος, μια ποιήτρια που δεν αντέχει τον πόνο και την αδικία γύρω της ακόμα και μέσα από την ίδια, βγάζοντας ποιητικές κραυγές μήπως και αλλάξει κάτι, μήπως και ξυπνήσουν κάποιοι. Και φαίνεται πως «οι κραυγές της και η οργή της» δεν πηγαίνουν χαμένες, αφού όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι διαβάζουν την ποίησή της, όλο και περισσότεροι αληθινοί άνθρωποι την ανακαλύπτουν. Με τα χρώματα της παλέτας και τις γεύσεις της ποίησης της, ο τοπικός πολιτισμός είναι ακόμη πιο δυνατός και πιο εμφανής σε όλους, αποκτώντας ξεχωριστή σημασία.

απ’ το περβόλι της ποιητικής της συλλογής
Οι ποιητικοί στίχοι της Μίνας Παπανικολάου είναι γεμάτοι ερωτική και ανθρώπινη ευαισθησία, πνευματική καλλιέργεια, αισθητική φροντίδα και επιμέλεια, αφήνοντας ως παρακαταθήκη στις ψυχές όλων μας, φόρο τιμής στην αγάπη. Η πρώτη της συμμετοχή, έξι ποιήματα στην Πανελλήνια Ανθολογία Ποίησης -Διηγήματος-Σύγχρονοι Έλληνες Λογοτέχνες που δημοσιεύτηκε στον Ε' Τόμο, στις εκδόσεις της Πολιτιστικής Συνεργασίας, Αθήνα 2008.Δημοσιεύσεις ποιημάτων της υπάρχουν ακόμη στο περιοδικό Νέα Αριάδνη (2008,2009,2010), στον τοπικό τύπο , στο περιοδικό του ΨΝΠΟ "Προσέγγιση", 2001, 2002.
Πήρε το 2ο Βραβείο ποίησης στο 2ο Διεθνή Λογοτεχνικό διαγωνισμό του Ελληνικού Πνευματικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδας με θέμα :" Για την Κύπρο μας τραγουδώ-Δεν ξεχνώ κι αγωνίζομαι" που είναι πράγματι η μεγαλύτερη καταξίωση. Αρθρογραφεί στην εβδομαδιαία εφημερίδα "Νέο Βήμα της Νάουσας" χρονογράφημα με τίτλο "Ταξίδι στο Χρόνο", σπονδυλωτή παρουσίαση του Σήμερα και του Χθες.

Υπό έκδοση είναι η πρώτη ποιητική της συλλογή "Χορός στο Φως" που αναμένεται μέσα στον Ιούνιο του 2010, από τις εκδόσεις Λεξίτυπον, Αθήνα. Μέχρι το τέλος του 2010 θα έχει εκδοθεί από τις ίδιες εκδόσεις το πρώτο της παραμύθι για παιδιά και μεγάλους του οποίου απόσπασμα είχα την τύχη να διαβάσω, με εξαιρετική πλοκή και οικολογικό – διδακτικό προσανατολισμό.
Το ποίημα: Πατρίδα μου, συγνώμη (ή Τάμα) είναι το β' παγκόσμιο βραβείο Ποίησης καθώς και τον Αρχάγγελό της (ποίημα που απήγγειλε στη βραδιά Μουσικής και Ποίησης στην Εκάβη) και σας τα παραθέτω για να πάρετε δείγμα γραφής της.

Σε είδα πατρίδα μου,
να ματώνεις, να πονάς, να χάνεσαι.
Κι ήμουν ανήμπορη θαρρώ
και μόνη.

Συγνώμη πατρίδα μου,
κουράγιο να μαζέψω τα κομμάτια μου δεν είχα.
Δύναμη στα χέρια μου να σε κρατήσω,
πού να βρω;

Είδα να σκορπίζομαι
κι η ίδια να πετώ στη θάλασσά σου
θρύψαλα την ύπαρξή μου.

Μα θάρθω,
σαν τις πόρτες τις μαρμάρινες ανοίξουν
κι ανθίσουν τα λουλούδια στις αυλές.

Θάρθω τιμή για να αποτίσω
σε όλες τις αδούλωτες ψυχές
κι εσύ σαν μάνα
συγχώρεση θα δώσεις.
Όταν τις πόρτες τις μαρμάρινες ανοίξουν
και ανθίσεις.

ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ (εδώ παρατίθεται ολόκληρο το ποίημα)
ονειρεύτηκα για λίγο
τη σιωπή να χει μορφή
αυτή των γνωστικών
και των αύλων μορφών την ενσάρκωση
των ανεμοδαρμένων την ηχώ άκουσα
των τρελών τα νοήματα αναδίφησα
των μυημένων τα ιερά σύλησα
περπάτησα ανάερα στα ίχνη τους
τους γρίφους τους επιχείρησα να ξεδιαλύνω
με πηλό τη μορφή τους να φτιάξω
πριν το μνημονικό χαθεί
πριν νυχτώσει
έτρεξα στα δάση των σκιών και των λυγμών
σκίστηκε η σάρκα μου
μάτωσα στα αγκάθια των λόγων
πλύθηκα στο νερό μυστικής πηγής
εξαγνίστηκα
ικέτεψα τους θεούς τους
να μ’ οδηγήσουν σοφά στην αλήθεια
ικέτεψα..
ικέτεψα...
να μην είμαι σκιά τη μέρα
δύναμη τη νύχτα
βροχή και σύννεφο
κι άνεμος
.....
Ζητιάνεψα
απ' τους αρχαίους μάντεις το χρησμό
απ τις νεράιδες τα φτερά τους
από τις σκιές το χάραγμά τους στο χώρο
από το χώμα το άρωμα των ανθών
απ' την πηγή την αθανασία
απ' τους θεούς την αιωνιότητα
για να στολίσω τα μάτια σου
το σώμα
τα χέρια σου
καθώς μ αγκαλιάζεις
σημάδι ν' αφήνεις αιώνιο
ταξίδι μαζί μου στο άπειρο
ανάσα μου εσύ και Αρχάγγελος.


Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία και ένιωσα πραγματικά πολύ τυχερή που την απέκτησα, καθώς μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις τόσο για τον εαυτό όσο και την ποίησή της. Μακάρι να είχαμε τη δυνατότητα να γνωρίζουμε όλους τους ποιητές όχι μόνο μέσα από τα έργα τους αλλά κι από κοντά, μέσα από παρόμοιες εκδηλώσεις…»

η "Εσπερινή Συνάντηση" στο λογοτεχνικό περιοδικό ΝΕΑ ΑΡΙΑΔΝΗ

 κριτική βιβλιοπαρουσίαση της κ. Κ.Λειβαδά

18ος γεωμετρικός παράλληλος Αισθητική ανάλυση της Σοφίας Στρέζου

«…Κι αν έχουμε κάτι να πούμε

κι αν έχουμε κάτι να δείξουμε,

είναι αυτές οι πινελιές στον καμβά,

είναι αυτές οι γραμμές της σμίλης,

είναι οι στίχοι της καρδιάς μας

στο λευκό πανί του σύμπαντος κόσμου μας…» Μ.Π.

Με λίγους στίχους αντί προλόγου, η Μίνα Παπανικολάου, ξεκινά την αναζήτηση στην νέα της ποιητική συλλογή, «18ος Γεωμετρικός Παράλληλος», που κυκλοφόρησε το 2012 από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΕΞΙΤΥΠΟΝ.


Η ποιήτρια εμβαθύνει την εύπλαστη ύλη της, διυλίζοντας λέξεις εκεί ακριβώς που το φως εκκολάπτεται. Μια μυρωδιά άχρονου σύμπαντος πλανιέται στον 18ο Γεωμετρικό Παράλληλο της γραφής της, καταθέτοντας το στίγμα της εξελικτικής της πορείας στην ποίηση. Κατευθύνει τα βήματά της προς την απάτητη ωριμότητα του λόγου. Έτσι καταφέρνει να βηματίσει ανεπηρέαστη από τους προηγούμενους βηματισμούς και να εντάξει έναν-έναν τον στίχο σε μια καινούργια φόρμα, εισάγοντας το καταπίστευμα της εμπειρίας και της γνώσης στην τοπογραφία που ορίζεται από τα δικά της ορόσημα. Πλανεύει και ταυτόχρονα πλανεύεται από το απέραντο, από το άπειρο, που εμπεριέχεται στις εξομολογήσεις της λογικής και των συναισθημάτων. Δίκαια διεκδικεί τη θέση της στα ερχόμενα, στα αναμενόμενα της προσωπικής πτήσης στα παράλληλα σύμπαντα.


Νοηματοδοτεί λύσεις στη καμπύλη του χρόνου, εντάσσοντας τα ποιήματα σε διασπώμενα ανεξάρτητα σχήματα. Τους μετεωρισμούς στη φθορά τους κάνει άφθαρτες πτήσεις στο μέλλον. Εύθραυστες συντεταγμένες που αναζητούν τον δικό τους παράλληλο για να προσαρμοστούν σε γεωμετρικά σχήματα, επαναπροσδιορίζοντας άλλη μια φορά τη διαφάνεια του ύψους των πτήσεων, στις συμπαγείς διαιρέσεις του σύμπαντος. Τι κι αν το άπειρο είναι αόρατο, για την Μίνα Παπανικολάου γίνεται ορατό στις αιωρήσεις μιας αλήθειας επίκτητης, που υποκλίνεται στην βιωμένη έμπνευση. Διεκδικεί το αλάθητο της μνήμης από τα γεγονότα που διατηρούν το λάθος με απόσταση λογικής και συναισθημάτων, μη τύχει και δύσουν τα ποιήματα, λίγο πριν καταγραφούν. Παγωμένη η λύπη αγιάζεται στις προσχώσεις των στίχων. Κατασταλαγμένη κι αναπότρεπτη, εισχωρεί στις λέξεις των παθών, διαπερνώντας φως για να διασωθεί ο λόγος στις προσωπικές αναμετρήσεις με τον προηγούμενο λόγο της.


Στον 18ο Γεωμετρικό Παράλληλο η ποίηση επαληθεύεται, εκκρίνοντας φθόγγους ψυχής. Ζωντανεύει η ιδέα που ψηλαφίζεται στις αγκιστρωμένες ακρώρειες του μύθου, γεγονότων που πέρασαν. Βαλσαμωμένα στέκουν στον θάλαμο της ψυχής, βουβά, αμίλητα, σιωπηλά, ώσπου η ανάσα του δημιουργού να τα αναστήσει και να τα εντάξει στις προθήκες του ακαριαίου χρόνου της έμπνευσης, καθώς μεταλλάσσονται οι φθόγγοι. Γίνονται λέξεις καρδιάς που δεν επαναπαύονται, αλλά ανησυχούν για την σωστή απόδοση, ψιθυρίζοντας… ως να έρθει η γλυκιά εκείνη ευεξία της ανάγνωσης της μέχρι πριν ακίνητης μνήμης, σπάζοντας την ολόλευκη σιωπή στον «περίβολο κατακόκκινων ονείρων».




Ολόλευκη σιωπή


Βαρυγκωμώντας οι χτύποι του ρολογιού,
τραγουδούν κάτι παράξενα, υπόκωφα μοιρολόγια…
Ανάερα μουρμουρητά αχτίδων,
ψάχνουν την έξοδο προς την πηγή του Φωτός.
Εκεί, που θ’ ανταμώσουν τις κατάξανθες αδερφάδες τους
για να γλυκοτραγουδήσουν τα μυστήρια του κόσμου.
…
Χάνονται οι εικόνες,
αδρά σαν τις αγκαλιάζουν τα μάτια των ανθρώπων,
που δεν είδαν την όαση στη σκιά μιας ελιάς,
αχνοσβήνουν τ’ αστέρια,
στο σκοτάδι μιας πόλης που θρηνεί τα χαμένα της πλούτη.
…
Ξεθωριάζει η εικόνα μου,
εξαϋλώνονται τα χνάρια μου
καθώς μ’ αποδιώχνει η ολόγιομη πίκρα.
Αχνά βηματίζω μακριά,
μην τρομάξει η ζωή και ζητήσει μερτικό.
…
Το δεξί σου πλευρό με αποκόπτει αιμάτινα.
Σε λίγο,
άλλες φωνές θα μυρώνουν το στίχο σου
κι άλλες μορφές θα πλουτίζουν τη φαρέτρα της ποίησης.
Αφουγκράσου ,
μα στη λύπη σου μην αφήσεις να δουν
το είδωλό μου στα μάτια σου.
…
Θα ντυθώ τα πέπλα μιας ολόλευκης σιωπής
τόσο όσο να δεις τη ζωή και το έρεβος.
Κι ύστερα θα ’ρθεις,
τόσο όσο απαιτεί ο πόθος
για ν’ ανατείλει οριστικά ένα νέο στερέωμα.
Στη σκιά μιας αγέρωχης ελιάς,
στον περίβολο κατακόκκινων ονείρων,
χτίζεται αράδα-αράδα η πνοή μου.
Εκεί θα με βρεις,
με γητειές και χορούς,
μες στους στίχους, να πλανεύω το άπειρο.




Κι όσο ο ποιητής θα γράφει, τόσο θα ματώνουν τα χέρια στις αιμάτινες συναντήσεις με την θλίψη, για να μπορεί να έρχεται η ίαση στην ψυχή του. Θα δραπετεύουν στίχοι, αφοσιωμένοι πια, ταγμένοι στον έναρθρο λόγο, εκφράζοντας το στεναγμό, το δάκρυ, το λυγμό και τη σιωπή του κόσμου. Ίσως γιατί ο ποιητής νιώθει πως είναι μόνος απέναντι στο χρέος, να κοινωνήσει συγκίνηση σε εκείνους, που αισθητικά επιθυμούν να την κοινωνήσουν στις απρόβλεπτες συναντήσεις. Γλωσσικά μεταλλεύματα ρέουν από τον κρατήρα της μνήμης και της ανάμνησης, λυτρώνοντας τα δεσμά της θνητής ματαιότητας.




Διάφανο


Θα γράφω,
θα γράφω
ορκίζομαι.
Μέχρι να ματώσουν τα χέρια
μέχρι να διαλυθούν τα σύννεφα αρχαίας θλίψης
μέχρι να εξαργυρωθεί το χρέος στη γη.
Θα γράφω
μέχρι το κρίμα να μην είναι πια κρίμα
και μέχρι η "όραση" να γιατρευτεί…
Θα γράφω
με σύμβολο ένα διάφανο γιασεμί
θα λέω πως όραση είναι η ψυχή
κι αν εκείνη είναι διάφανη
κι οι ποιητές έχουν ελπίδα
ν’ ακουστεί η φωνή τους..
Θα γράφω
θα γράφω
-κι ας λεν πως δεν λέω τίποτα-
δραπετεύοντας στο στίχο.


Μόνο η σιωπή αμαυρώνει την αλήθεια.
Περιφρουρεί τα κεκτημένα των σκιών.
Εκείνα που ύψωσαν φράχτες ανάμεσα στο φως
και στην πηγή που το γεννά.




Για την Μίνα Παπανικολάου, τα ποιήματα προϋπάρχουν μέσα της. Το μόνο που επιζητούν είναι ο κατάλληλος χρόνος, για να ωριμάσει το ιδεατό περιεχόμενο με ήχους ονειρικής μελωδίας σε λυρικά ξέφωτα. Αφορμή ψάχνουν για να αναγεννηθούν, αναγνωρίζοντας την παύση ανταγωνιστικών εκκρεμοτήτων. Η σιγουριά, η ασφάλεια και η ισορροπία που αγρυπνά γύρω της, της δίνει την εφαλτήρια κίνηση για άλματα με τονισμούς λέξεων, για να αναπαύονται γλυκά οι λέξεις.




Αν δεν ήσουν εσύ


Αν μου κρατούσες το χέρι,
αν δεν δίσταζα να σφίξω το δικό σου
με την εγκαρδιότητα που ξαφνιάζει την καρδιά
και η αφή την κάνει να σκιρτά ανήμπορη
να μην ενδώσει στα μελλούμενα.


Αν εξερευνούσες,
γυμνός από εγωισμό - τι τραγωδία -
τα κλειστά μου βλέφαρα,
σαν προσπερνάς
και λίγο αγγίζεις έναν ώμο συγκαταβατικό,
ίσως αναγνώριζες στους τονισμούς των λέξεων,
την αρχαία φλέβα που συναντά επιτέλους την καρδιά της.


Αν ήσουν η γη,
θα ένοιωθες πως βαραίνει το βήμα σαν απομακρύνομαι
και πίσω κοιτώ μέχρι να χαθείς.


Αν ήσουν εσύ,
με τα μάτια σου κλειστά,
θα γύριζα,
μόνο για να κουρνιάσω σε μια αγκαλιά
που από πάντα είχε το σχήμα μου.


Μα όλα έχουν την όψη του χιονιά.


Εσύ καθώς φεύγεις, ραγίζεις την πυξίδα.
Οι ορίζοντες, καταγράφουν βλαβερούς συνειρμούς..


Αν δεν ήταν των ονείρων η κορυφογραμμή αόρατη…
Αν δεν ήταν η όραση προδοτική…
Αν δεν ήσουν εσύ.




Κι όταν οι αισθήσεις θα ξυπνούν στις νοσταλγικές ακτές της θύμησης, τότε θα χαμογελούν οι λέξεις και θ’ ανθίζουν τα λόγια στις βραδυφλεγείς αναφλέξεις της ποίησης. Θα μεταμορφώνει τους φθαρτούς φθόγγους σε άφθαρτους στοχασμούς, που υπερβαίνουν καθημερινούς αθώους φόβους, στη βεβαιότητα του μέλλοντος. Γιατί κάπως έτσι γράφουν οι ποιητές τα ποιήματα, την ώρα που τον ήλιο ξαφνιάζουν και ξαφνιάζονται από αυτόν, στους Παράλληλους Γεωμετρικούς της ποίησης.




Ξαφνιασμένοι ερωδιοί


Χαμογελούσαν οι λέξεις σου
κι άνθιζαν στο καταχείμωνο.
Χαμογελούσες κι έλεγαν τραγούδια, μεθυσμένα αηδόνια.
Μέχρι τ’ όνομά μου άλλαζε όψη, πιο οικείο μου φαινόταν.


Κι ύστερα, δεν ξαναμίλησες κι είπα να ταξιδέψω…
Βουνά κι ωκεανούς να δω πριν σ’ ανταμώσω,
στα ασύνορα εύφλεκτα βασίλεια της σιωπής που κατοικείς.
Εκεί, στις παρυφές των γλυκών ματιών σου,
να αναπαυτώ.
Δωσ’ μου τη γαλήνη σου,
να ντυθώ στο χορό της αγάπης σου.


Είδες πως αγαπιούνται τα δέντρα;
Ακροβατώντας σε στέρεη γη..
Μην αμφιβάλλεις, σε ξεχώρισα.


Εσένα, κι άνοιξαν οι Ουρανοί
και χαμογέλασαν στον ήλιο,
ξαφνιασμένοι ερωδιοί.




 Πηγή: http://anagnoseispoiiton.blogspot.com/2012/03/18.html

Αισθητικές αναλύσεις δημιουργών 9.wmv

Αισθητικές αναλύσεις δημιουργών 1.wmv

Αισθητικές αναλύσεις δημιουργών 8.wmv

Αισθητικές αναλύσεις δημιουργών 7.wmv

Αισθητικές αναλύσεις δημιουργών 5.wmv

Σελήνης Αντικατοπτρισμοί -Μ.Παπανικολάου της Σοφίας Στρέζου

ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑ​ΟΥ - Σελήνης Αντικατοπτ​ρισμοί

Βραδιές που η σελήνη αντιφεγγίζει στα πιο απόκρυφα μυστικά τις ενδότερες ενδοσκοπήσεις, αποφασίζουν οι λέξεις να αποκαλυφθούν και να χαράξουν σελίδες στάζοντας το αίμα του ποιητή.
"Σελήνης Αντικατοπτρισμοί" η νέα ποιητική συλλογή που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΛΕΞΙΤΥΠΟΝ με το εξώφυλλο να κοσμεί η φωτογραφική σύνθεση της Βασιλικής Πελτέκη.
Επιχειρώντας την ανάγνωση στην δεύτερη ολοκληρωμένη έκδοση της Μίνας Παπανικολάου, πάντα βρίσκομαι γύρω από τον δημιουργό και τι έχει να δώσει, τι τον οδήγησε σ' αυτή την καταγραφή; Κι όμως τα χέρια δεν ξεχνούν να γράφουν ότι το σώμα θυμάται, ότι ο νους αναπολεί σε βράδια παρηγοριάς. Η ίδια αντί προλόγου ερμηνεύει τις δικές της προθέσεις εν αναμονή μιας άνοιξης που έρχεται, φθάνει..

"Ακόμα ξαφνιάζομαι κάθε ξημέρωμα κι ακόμα αμφιβάλλω κάθε απόβραδο" θα πει, δείχνοντας έτσι την μυστική αναχώρηση που καλείται να κάνει, κάθε φορά που ένα ποίημα γράφεται. Εδώ δεν αναζητείται το ύψος. Άλλωστε τα μεγάλα λόγια κι οι υπερβολές δεν είναι χαρακτηριστικό της ποιήτριας. Απλά δαιμονίζεται, ανεμίζεται, σκορπίζεται, γίνεται σκόνη στο ελάχιστο μόριο που κάποιος θα συναντήσει και θ' αναγνωρίσει τον κόπο, τον πόνο, την μετάγγιση των αισθήσεων στο χαρτί, για ν' αποκαλύψει στους άλλους και να αποκαλυφθεί το ματωμένο συναίσθημα που φεύγει και πάει για το άγνωστο, αφού μέχρι τώρα έτσι κι αλλιώς, τα άγνωστα μέσα της ανακαλύπτονται. Η εσωτερική συνομιλία είναι η υπέρβαση του συνειδητού, που πλέον αποκόπτεται από τα τετριμμένα και καθημερινά , από τα πρέπει και δήθεν, ως να φτάσουν να γίνουν "είναι" που είναι η προσωπική αλήθεια κι η κατάθεσή της που γίνεται Τέχνη. Είναι η ανάμιξη μ' ένα παρελθόν που πέρασε σε διαλεκτική με την μνήμη μπροστά στον καθρέφτη της ομηρίας.
Ανάρμοστη, απροσάρμοστη στα ραγίσματά του, αντανακλάται στα σπασμένα κομμάτια, στις φωνές που έρχονται και ξαναφεύγουν, στις συγκρούσεις που ματαιοπονούν κομματισμένες ψυχές.

Η Μίνα Παπανικολάου δεν είναι η Μίνα που ξέρουμε, είναι η ποιήτρια που σχηματοποιεί τα μορφώματα και γίνονται ποίηση στις χαρτογραφήσεις των ορίων, στα ορόσημα υπερβατικής συμπεριφοράς, που πια δεν πληγώνει, αντίθετα λυτρώνει τον ποιητή. Κοιτάζει κατάματα το αναγνωστικό κοινό και στέκεται όχι απέναντι, αλλά δίπλα στις λέξεις της, υπερασπιζόμενη τα «θέλω» της για να πει ακριβώς εκείνα που θέλει να πει.
Δεν θα βρούμε στην γραφή της σκηνικά άγνωστα, καθώς βρίσκουμε στα λόγια της χαραυγές που μαζί τους ξυπνήσαμε κι εμείς. Κι όσα το σφουγγάρι μάζεψε τώρα το στραγγίζει στην αρχή του νέου της ταξιδιού. Τινάζεται από πάνω της όλο εκείνο το δέρμα που γδάρθηκε στις αναπόφευκτες διαδρομές. Δεν λησμονά, πως άλλωστε να λησμονηθεί ο φόβος κι η θλίψη άρνησης του ονείρου, νύχτες που η σελήνη αντικατοπτρίζει σκέψεις επουλωμένες πια, γιατρεμένες από τα όμορφα που στήθηκαν στο οικοδόμημα της ποίησης.

"Συνομιλία με τον έσω εαυτό...συνέχεια

Ψάχνω εκείνη, τη μια Λέξη,
που μόλις την αντικρίσουν οι άνθρωποι
θα την κοιτάξουν στα μάτια
και θα δουν όλο τον κόσμο μέσα της.
Αν τη βρω
αν τη συναντήσω
θα τη χαρίσω"

Η ποιήτρια μας χαρίζει τον δικό της παράδεισο, τον χτισμένο, πότε με απαλά σύννεφα και πότε μ' αντάρες και καταιγίδες, στήνει το δικό της δίχτυ στην ανάμνηση από ένα παρελθόν που έφυγε, αλλά κι από ένα μέλλον που ακόμα δεν ήρθε. Κατοικεί στην στεριά, αλλά και στον ουρανό, έχει χτίσει ένα άλλο σπίτι με αρχιτεκτονικούς γοτθικούς ρυθμούς, για ν’ αγγίζει αισθήσεις ξάγρυπνες. Κάνει το αδύνατο δυνατό, εφευρίσκοντας τρόπους, με τραβηγμένες κουρτίνες, για να μπαίνει το φως κι οι άγγελοι που το μεταφέρουν. Της μοίρας τα κύματα προκαλεί, να ηχήσουν το βουητό, να χτυπήσουν το βράχο, να τον σπάσουν για να βρουν τον κρυμμένο θησαυρό μιας καρδιάς, που υπομονετικά περιμένει να την ανακαλύψουν. Γιατί εδώ δεν υπάρχουν νικητές και νικημένοι, ήρωες και ηττημένοι. Η νίκη είναι απώλεια κι απώλεια απόγνωση στα σκοτεινά θέρετρα της θλίψης.

"Διαπρέπω ως ήρωας, όσο διαπρέπεις ως ηττημένος

Άγγελοι
Χωρίς μορφή απομακρύνομαι.
Η υπόσχεση...
βήμα - βήμα,
ένα κι άλλο ένα...
Θα πάει μακριά ετούτη η πνοή,
σε σύμπαντα απάτητα.
Αλώβητοι θα βγουν οι λυτρωμένοι,
όπως ορίζει η μοίρα τους.
Κανείς δεν θα κατανοεί,
πως Άϋλοι πια,
δεν πονούν."

Το ταξίδι στις άκρες του ουρανού δεν έχει τέλος. Με νέες φόρμες αντικαθιστά τους τίτλους με αποστάγματα, στα ικριώματα των στίχων. Εισάγει μια νέα ακολουθία στην ολοκλήρωση της θεματολογίας, καθοδηγούμενη από την δυνατότερη δυνατή ανάγκη να κρυσταλλώσει τον λόγο σε μια γραμμή μόνο, για την ποιητική παραπομπή, μετρώντας ένα - ένα τ' αστέρια που φωτίζουν τον δρόμο της. Στα τοπία της δεν υπάρχουν τελείες, αλλά αποσιωπητικά, που συνοψίζουν την συνέχεια των μεθυσμένων ιστοριών, που δεν έληξαν, αλλά κατ' εξακολούθηση διαπράττονται, απενοχοποιημένες από στεγανά και πρότυπα, που άλλοι εμφύσησαν κι έντυσαν κυτταρικούς ιστούς, τίκτοντας την εξελικτική αναζήτηση στον αέρα. Μόνον που εκεί όλα πληρώνουν ακριβά το τίμημα ανεξάρτητης και προσωπικής ενδελέχειας για ένα και μοναδικό άγγιγμα. Να χωρέσουν οι στίχοι σ' ανατολή και δύση καταργώντας ερινύες ή μεταπλάσσοντας την παλιά σκουριά σε ανοξείδωτο κράμα ώστε να παραμείνει αλώβητο στις οξειδώσεις του χρόνου.

"Και - άκου - σώπασαν οι Ερινύες
σαν άκουσαν τα βήματά σου στα σοκάκια του μυαλού.

Μεγαλοβδόμαδο.
Γυρνάω μου μήνυσες.
Τι τρέλα!
Πως έχασες το δρόμο σου καρδιά μου;
Στα κύματα να ταξιδεύεις γνώριζες
και μόνο εκεί δεν χάθηκες ποτέ.
Κι όμως
σαν στα ακρογιάλια τριγυρνώ
μονολογώ:
Μιαν άνοιξη αν χαμογελάσει
θα ξανάρθεις.
Μιαν άνοιξη αν χαμογελάσει θα ξανάρθεις."

Μπλέκουν κάποια στιγμή οι ανάσες και γίνονται "ανάσα", μία και μοναδική διαδρομή έκφρασης της ζωής. Χωρίς πολλαπλές εκπνοές, αναγεννούν την αγάπη, με αυτοθυσία τα δάκρυα που πέφτουν και μαραίνουν πληγές. Γητεύουν με επιθέματα συναισθημάτων την αξία της ζωής, που ακροβατεί στο ωραίο, στο υψηλό, στον ενατενισμό του ιδεατού, καθώς υπηρετείται και υποτάσσεται γλυκά αυτοθυσιάζοντας τα εύκολα για τα δύσκολα. Εναρμόνιση και αποδοχή ληγμένης μελάνης, που θα γράψει αρμονικές πτήσεις ζωής, για τα πεπραγμένα που ξημερώνουν σε σταθμούς καημού και λύπης. Δραπέτες απόκληροι μιας άλλης εποχής, καρφώνουν τα δικά τους καρφιά σε ανοιγμένες καρδιές, λάμποντας σαν φωτοβολίδα που σκάει το αίμα καθώς εκτινάσσεται σε κανονικούς ανθρώπους, υψώνοντας ρομφαία στο απρόοπτο.


"Είναι η αυτοθυσία που ορίζει την βαθύτερη αξία της αγάπης

Σπιναλόγκα

Δραπετεύουμε απόψε;
Από τον σταυρό που μας κρέμασαν και μας
ξέχασαν,
αμπελιού καρποί νόησης ώριμης.
Έλα σου λέω.
Ας δραπετεύσουμε απόψε.
Θα βγάλουμε τα καρφιά μας,
θα τ' ακουμπήσουμε στα ριξά του σταυρού για λίγο.
Πάμε σου λέω.
Σαν παιδιά να περιδιαβούμε την πλάση,
ξέγνοιαστα.
Εδώ θάναι ο σταυρός μας
Δικός μας.
Έκρυψα καλά τα καρφιά στη γη.
Μη φοβάσαι, κανείς δεν θα τάβρει.
Και κανείς δεν τα θέλει.
Γι' αυτό σου λέω, ας δραπετεύσουμε απόψε.
Μόνο για απόψε."


Η ποιήτρια ψάχνει στην κόλαση τον δικό της παράδεισο, με τον "Μονόλογο από το Α ως το Ω του ΑγαπΩ", όλα εκείνα που αναδύονται με αίσθημα ελευθερίας, με Φως, με Αγάπη, τιμώντας αξίες κι αρετές που αν κι εμφυτεύθηκαν στην συνείδησή της, εντούτοις η ίδια καλλιέργησε, αξιοποίησε και ανάδειξε με τον τρόπο που ζει, που ονειρεύεται, που υπάρχει. Με επιλογές που τίμησε και την τίμησαν προχωρά στα δύσκολα μιας ζωής μικρής, γευόμενη την χαρά της δημιουργίας, με μια ευχή στην καρδιά, στο μυαλό, στο χέρι που απλώνει για νἀ αγγίξει το μικρό κομμάτι ουρανό που της αναλογεί, με την βεβαιότητα, πως το όνειρο είναι ένας ποταμός, που κυλάει σε όμορφες όχθες. Καλοτάξιδο...