ΟΛΟΛΕΥΚΗ ΣΙΩΠΗ// Μ.ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ & Λ.ΑΡΝΑΚΗ

..Θα ντυθώ τα πέπλα μιας ολόλευκης σιωπής

τόσο όσο να δεις

τη ζωή και το έρεβος.

Κι ύστερα θαρθείς

τόσο όσο απαιτεί ο πόθος

για ν΄ανατείλει οριστικά

ένα νέο στερέωμα..

.....................................................................

Ζωγραφική: Λιλίκα Αρνάκη// Τι θέλω

 Ποίηση Μίνα Παπανικολάου//Ολόλευκη Σιωπή

.......................................................................

Ο δικός μου άνθρωπος .. Εγώ// Μ.Παπανικολάου & Λ.Αρνάκη

Ο δικός μου άνθρωπος.. Εγώ,
η ίδια εγώ.

Αντίκρυ στην σκληρή μου όψη.
Στην άποψη που έχω για τα γύρω μου σύννεφα
τις ρωγμές
τα ρηγμένα κάστρα.

Στην ουσία τους
είναι απόρθητα τα δικά μου κάστρα.

ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ: ΛΙΛΙΚΑ ΑΡΝΑΚΗ
ΠΟΙΗΣΗ: ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

.........................................................


Η νέα μας δουλειά,
το λεύκωμα της Λιλίκας Αρνάκη,
ντυμένο ποιητικά από την εμέναμου,
σας παρουσιάζει ένα μικρό δείγμα!
Η χαρά μας για τη συνύπαρξη δεν περιγράφεται.
Ευχαριστώ για την εκτίμηση, την ιδέα, την εμπιστοσύνη τη Λιλίκα Αρνάκη!!
Να είμαστε Καλοτάξιδες!!
Ευχόμαστε να σας αρέσει κι όταν θα είναι ολοκληρωμένο.
Ευχαριστούμε εκ των προτέρων !!

...........................................................
 

Απολιθωμένα δάση//Μίνα Παπανικολάου

Απολιθωμένο δάσος (1)

ΑΝΘΙΣΗ//BLOSSOM

//oil on canvas//Λάδι σε καμβά//

Mina Papanikolaou//Μίνα Παπανικολάου

** ..Την Άνοιξη αν δεν την βρεις
την φτιάχνεις..** ΟΔ.Ελύτης

Reflections/oil on canvas by Mina Papanikolaou

ΚΟΙΤΑ ΜΕ-ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

συλλογή
Η λεπτομέρεια στο κόκκινο


"Κοίτα με"
κείμενο:Μίνα Παπανικολάου
__________________________________

Θα τελειώσουν οι λέξεις
κάποτε...

Θα στερέψουν
γιατί δεν θα χρειάζεται
να ειπωθεί τίποτα
που δεν θα έχει ειπωθεί
 χίλιες φορές
σε καιρούς
που η άβυσσος
 είχε καταλυθεί.

Ποτέ πια
οι λέξεις δεν θάναι
τόσο άδειες
όσο στο μέλλον που
δεν θα υπάρχεις
και δεν θα υπάρχω.

Λίγα μοναχικά  δάκρυα
θα καταπλέουν
 στις ακτές..
συντροφεύοντας
 τα σκιρτήματα της αγάπης
και τις ραγισματιές
που κάνουν αθάνατη
την καρδιά..

Κοίτα με..!!!
Μαρτυρώ
τη μελλοντική σιωπή
και το χτυποκάρδι
που έσπασε στα βράχια της προσμονής.


********************